Reviews

Review: Blind Guardian – Beyond the Red Mirror

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

blind

blind2Nog zo’n geweldige nieuwe plaat, een langverwachte plaat want hierop wachtte de fans als vijf jaar. De opvolger van At The Edge of Time. Hij draagt de titel “Beyond The Red Mirror”. Het album van Blind Guardian staat altijd hoog op mijn lijstje van wish-to-have, want deze band maakt al sinds midden jaren tachtig de ene na de andere meesterlijke plaat. Dit is namelijk alweer nummer tien! En een tien krijgt ie! Er staan namelijk tien tracks op en de opener tikt bijna de tien minuten aan.

“The Ninth Wave” opent en zet meteen de toon weer neer voor de rest van het album. Episch nummer, de tijd voor genomen, goed uitgewerkt en door de balans in muziek en vocalen is er nooit een saai deel te ontdekken. De opera intro heerst en de stem van frontman Hansi is steady als altijd. Zijn unieke sound vormt samen met de backing vocals een belangrijk onderdeel op ieder album. Zo ook op “Twilight of the Gods” waarin Andre en koren hem bijstaan in de zang. Het nummer heeft lekker gitaar rifje erin zitten waardoor het pakkend klinkt en een goede weerspiegeling is van de hits die de band soms eenvoudig uit hun mouw schud, iets waar platenlabel Nuclear Blast natuurlijk geen probleem mee heeft. Een stevigere toon wordt aangeslagen bij “Prophecies”, de samenzang weer als basis met geweldig gitaar werk van Marcus. Tijd is nooit het probleem voor deze band, elke track op ieder album is uitgewerkt en met minder dan honderd procent wordt nooit genoegen genomen. Er is slechts een nummer op het album dat “maar” drie minuten duurt, de rest tipt de vijf of meer minuten met gemak aan.

“At the Edge of Time” volgt, een nummer dat je zou verwachten bij hun vorige album aangezien hij deze titel droeg. Het nummer is rustig in de opbouw, symfonische klanken aan het front. De toetsen en zelfs fluiten vormen een geweldige sound voor dit nummer die met steeds sterker wordende drums zicht fier overeind houden. Deze battle song is krachtig maar raakt uit balans door de switch in ritmes. Volle kracht vooruit wordt hierdoor onderbroken en het trompet geschal kan niet meer aanhaken. Strak ritme en koren gaan heerlijk tekeer in “Ashes of Eternity”, een van de betere fijnere in het gehoor liggende tracks voor de nieuwe luisteraar. Volle snelheid wordt de track “The Holy Grail” in geslingerd, niet echt boeiende track als je het mij vraagt maar luistert lekker weg.

“The Throne” vervolgt het album, een nummer waar ik geen echte hoogte van krijg. Het wijkt niet echt af maar sluit ook niet aan in de sound van het album. De sterke drums, de gitaarsolo maar ook de vocalen klinken anders. Donkere kant in het album is ook gevonden in de track “Sacred Mind” een nummer dat zeker niet uitblinkt maar daardoor juist heel erg sterk is. Het kost een paar keer luisteren maar de onderliggende sound is zo fijn om te horen, dus speakers even nog een tikje harder zetten.
En daar is dan ook de “ballade” van het album, het kortste nummer van de plaat, “Miracle Machine”. Het moest er natuurlijk van komen dat ook een akoestische track de plaat zou halen, dus bij dezen. De piano begeleidt de vocalen die elkaar snel en lekker afwisselen. Zo rolt de plaat naar het einde, “Grand Parade” start met scherpe gitaren en is een verdiende afsluiter van deze ruim uur durende langspeler.
Het nummer is alles omvattend, alle disciplines die de band rijk is worden een voor een getoond en vormen perfectie.

De plaat is vanaf het einde van deze maand pas te krijgen via de betere platenzaak maar wel op vinyl!

Website
Facebook

Previous post

Review: Papa Roach - F.E.A.R

Next post

Review: John Coffey – The Great News

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.