Reviews

Review: Charetta – Fate Strikes Twice

Kom je nu alweer aan met een female fronted rock/metal bandje Sharik?! Ja hoor, sommige moeten gewoon even benoemd worden. Niet dat ze boven alles en iedereen uit stijgen maar gewoon doordat de plaat stevig staat als een huis (dit in tegenstelling tot hun headerfoto) en heerlijk is om een keertje te beluisteren. Wellicht dat de band eens naar Europa mag afreizen voor een fijn festival of als support van een leuke andere band.

“Fate Strikes Twice” van Charetta is namelijk eerder uitgekomen dan verwacht, eerst noemde ze de eerste dag van het nieuwe jaar als release dag maar opeens stond hij gisteren al in de Apple Music lijst. Angelina is de vocaliste van de band, Pablo en Chris op gitaar, Rich trekt aan de snaren op de bass en Adonis neemt plaats achter het drumstel. Het is recht toe, recht aan rockmuziek met een goede dosis metal waar nodig. Een fijne mix tussen beide waardoor het een gevoel geeft van heerlijke Lacuna Coil sounds en af en toe wel terug doet denken aan de betere tijden van Evanescence. De New Yorkse band draait al sinds 2007 meer in de scene en speelde als supports voor Soundgarden en Nine Inch Nails, niet niks dus! Toch wisten ze in Europa nog geen echte door te breken. Wellicht door de overdosis die wij afgelopen jaren over ons heen hebben gekregen in het genre.

De band brengt met “Fate Strikes Twice” hun tweede langspeler uit in ruim negen jaar tijd maar dit is, zoals de titel al zegt, een tweede poging om de nummers aan de man te brengen. Iets dat heel vreemd aan voelt als je weet dat I’m Not Your Bitch al uit 2012 stamt, Lights Out al uit 2011 en Distraction zag eind 2010 al het levenslicht. Toch is het “nieuw” materiaal voor mij dus ach, het mag, voor deze ene keer.

De plaat opent sterk met “We Will Survive”, een warme maar hevige sound komt uit de speakers en wanneer de frontvrouw haar stem aansluit zullen vele harten sneller gaan kloppen. Dit is iets wat teruggrijpt naar eerdere tijden in het landschap, een van de redenen waarom ook bands zoals Shiverburn en 3 Doors Down zo fijn zijn. Geen ingewikkelde klanken en gedoe maar gewoon steady rock.

Met nummers zoals “I’m Not Your Bitch” en “Watch it Burn” zet de band een toon neer die zeer aangenaam is, niet echt de boosheid die overheerst maar wel een duidelijke taal die weerklinkt. Door de wisselende samenstelling van nummers voelt het album wat rommelig aan en is goed te horen dat er een lang proces tussen de nummers is geweest waardoor de een beter aan voelt dan de ander. Een volgende stap is gemaakt maar helaas dus niet bij alle nummers, dat is waar het wellicht op neer komt.

Het album duurt net veertig minuten en de twaalf tracks vliegen snel aan je voorbij. Voor de liefhebbers in het genre, start your engines en ga naar Apple Music of Spotify en ga die plaat beluisteren.

Previous post

Persbericht: Midsummer Prog Festival

Next post

SharQ Bite: De B-Kant - De B-Kant

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.