Reviews

Review: Crossfaith – Ex_Machina

Sorry voor het te laat komen op dit Japanse feestje! Maar Crossfaith komt vrijdag met een nieuwe plaat en sinds dat ze op mijn radar staan wachtte ik met smart op “Ex_Machina”, zo klinkt de titel van alweer hun vijfde studio album. De band tourde inmiddels al over de gehele wereld maar leek vorig jaar zijn grote doorbraak te kennen en is nu terug voor een nieuwe ronde met nieuwe kansen. De stappen die gezet zijn sinds hun oprichting in 2006 bleken al snel te groot voor eigen land en met hun “westerse” invloeden kon het dan ook niet uitblijven dat ze zes jaar laten op tour gingen met o.a Of Mice & Men, Bury Tomorrow en later voegde ze zich ook toe aan shows van Enter Shikari, Bring me The Horizon en Architects. Toch niet de minste namen om je muziek te mogen laten bij horen als support act. Met shows op o.a Vans Warped Tours, Graspop Metal Meeting, Hellfest en het befaamde Download timmeren ze dus snel hard aan de weg.

Als vrijdag de nieuwe plaat uit komt staan er al een aantal tracks op die je gehoord kan hebben, want de singles Catastrophe, The Perfect Nightmare, Freedom (ft Rou Reynolds) en Wipeout zijn de afgelopen maanden als heerlijke voorgerechten al geserveerd.
Met een lekker hardcore intro deuntje getiteld “Deux Ex Machina” opent de plaat maar als snel komen de nog hardere geluiden van eerstgenoemde single al rond stuiteren. Voor wie de band nog niet kent is het dan ook een zeer wenselijke opener doordat het catchy genoeg is om er mee in te komen ondanks de gruwelijke grunts die Kenta kan produceren.
Rond stuiteren is dus ook het minste wat je kan doen door de stevige hardcore klanken die de band weet te verwerken tussen de schreeuwende gitaren door. Het voordeel dat deze band heeft ten opzichte van vele andere is de balans die telkens weer wordt op gezocht tussen het melodische, wat er ook zeer zeker in zit, en het neigen naar “te” harde klanken.

“The Perfect Nightmare” slaat zo hard, zeer hard, door maar nooit gaan de ze lijn over en ondanks dat niet alle teksten even verstaanbaar zijn kun je lekker mee zingen in de refreinen. Slimme keuze om zo het festivalpubliek lekker mee te kunnen krijgen. Met “Destroy” staat de eerste samenwerking op de plaat, Ho99o9, doet namelijk lekker mee op deze track en vult de diversiteit nog lekker aan. Maar of hij de volgende samenwerking kan overtreffen is maar de vraag want het nummer volgend hierop is “Freedom”. Het nummer werd al in 2017 uitgebracht en kent niemand minder dan Enter Shikari’s Rou Reynolds als gastvocalist. Persoonlijk is de dit nummer toch wat fijner om naar te luisteren door de klanken van de synthesizer die opgewekter klinken. Met een stevige drop en een soort van intermezzo is het genieten tijdens het auto rijden.

En zo zijn we nog niet eens op de helft van de plaat want nummer zes is “Make a Move”, welke wat meer mechanische klanken bevat en zelfs een funky achtige baslijn. Een zeer vrolijk nummer waarbij rondspringen is toegestaan. De Japanse band weet wel de sfeer er lekker in te houden op deze manier. De wisselwerking blijft staan wanneer ook “Lost in You” weerklinkt. Een bijna boyband achtige track zou ik het noemen, lekker clean, lekker rustig met een opzwepende melodielijn. Maar wel die stevige gitaarriff er nog even onder duwen, het enige wat ik hierin nog echt mis is een vrouwelijke vocaliste die een soort van tegenstem laat horen. Wellicht erg westers gedacht maar dat had er toch nog zeker mee op gemogen.

“Wipeout” kennen we van de EP die aan het begin van dit jaar dropte en diezelfde titel droeg. Het nummer is gewoon lekker straight hard gaan met wat elektrische elementen erin. Denk beetje aan de oude Linkin’ Park maar ook meer bands die in diezelfde periode uit kwamen. Goed opgelet dat deze muziek tegenwoordig ontbreek en goed op ingesprongen dus.

Het nummer “Milestone” en “Eden in the Rain” klinken ook al zo 90’s/00’s, stevige rockplaat achtig maar dan net iets aangescherpt. Het brengt een beetje nostalgie naar boven. Maar dan doet de band weer iets lekker tegendraads en iets bijzonders. Een tranceachtige track zet in en met twee minuten en eenentwintig seconde is het ook geen intro te noemen ofzo. Gewoon een volwaardige piano, symfonische, uptempo trance plaat die je bij Armin van Buuren zou verwachten vult plots een leegte in tussen eerdergenoemde en “_Daybreak”.
Ook al niet een typisch nummer dat je nog op de plaat verwachte. Met een koor intro slaat de band er nog een keer hard op en laat je helemaal stuk gaan met een echte “core” track. Een hoog slagwerk tempo, ergens in de verte de keys en verder alle elementen die je erin had willen hebben worden nog eenmaal samengevoegd en is het betere sloopwerk begonnen. Deze track moet uitgebracht worden!

Ok nog een track dan, de band niet onbekend en groot voorbeeld, Linkin’ Park wordt eer aangedaan als ze het nummer “Faint” als cover plaatsen om de plaat mee af te sluiten.
Masato van Coldrain zingt er nog even lekker op mee maar verder doet het weinig onder van het origineel.

Damned, deze band, Crossfaith mag echt even een stapje omhoog doen in de kennis en hoofden van metal liefhebbers. Dit is een bandje dat durft te ondernemen, nieuwe kansen te grijpen en geliefde genres bij elkaar te brengen. Kun je ze nog gaan zien, zeker doen! En voor alle andere, vanaf vrijdag ligt de plaat in de winkels en het is een must buy.

Zei ik trouwens al dat ze ook nog eens prachtig artwork en videoclips hebben?

Liked it? Take a second to support MCSharQ on Patreon!
Previous post

SharQ Talk #15: Michiel Blokzijl (Fonique / Inearsmonitors.nl)

Next post

SharQ Talk #16: Eric Von B

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.