Reviews

Review: Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy

IMG_4109.JPG

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

Het is weer herfst en dat is ook in de muziek goed te horen. Na de prachtige albums van Qeaux Qeaux Joans en Lady Dandelion is nu ook het album van Damien Rice verschenen. Het acht track tellende “My Favourite Faded Fantasy” album is de langverwachte opvolger van “9” dat in 2006 het levenslicht zag en de hit “9 Crimes” bevatte. Het is lang stil geweest rond de Ierse zanger maar nu is er een heel fijn nieuw album op de planken terecht gekomen.

De titeltrack opent het album en brengt meteen de sobere sfeer naar buiten. Met rustige ritmes en de kalme zang van Damien luistert het lekker weg en zie je de herfstblaadjes vallen. Door het ruime gebruik aan muzikanten op de plaat is er veel sfeer te vinden en hoor je niet alleen in de eerste laag veel maar bij goed luisteren, als je er goed voor gaat zitten, ontdek je zoveel meer. Op de plaat spelen maar liefst 28 verschillende muzikanten mee namelijk. “My Favourite Faded Fantasy” is een album met maar acht nummers en toch telt het z’n vijftig minuten. De nummers zijn, met uitzondering van nummer zes, allemaal meer dan vijf minuten tellend. Zo ook de tweede track op het album, “It Takes a Lot To Know a Man”. Een achtergrond koor zingt heerlijk stemming mee en met de piano klanken van Rice zelf is het zelfs t langste nummer op het album. De strijkers spelen lekker mee en geven een extra dramatische klank aan de track. Als derde op het album is de sferische “The Greatest Bastard” geplaatst. Een ballade aan wat anders dan de liefde. Door de rauwe en akoestische toon van het nummer is het een echte kippenvel track. De track is breekbaar en klein, maar desondanks een van de beste nummers op het album.

“I Don’t Want To Change You” volgt hier lekker in mee, ondanks dat dit nummer helder klinkt. De viool speelt een grote rol en geeft een extra laag aan de track. Zanger Damien laat ook hier zien dat hij een van de beste sing/song writers van deze tijd is en het spijtig is dat hij niet meer op de voorgrond is gebleven. Het nummer “Colour Me In” is wederom een parelstukje geworden en een typisch nummer uit het genre. Door de kwetsbare gitaar intro en de zang die daarop volgt pakt het nummer je vast en laat je niet meer los. Voor de donkere dagen, waar het grijs en grauw is, donker en een fel schijnende maan met een open haard vuur voor je zou je deze op vinyl moeten afdraaien.

Het album is een echt tegenstelling tot Jason Mraz’s album dat deze zomer uitkwam en juist hele vrolijke nummers uit het genre tentoonstelde. Beide hebben de het vak uitermate goed begrepen en voegen dan ook daadwerkelijk wat toe in deze wereld. “The Box”, het kortste nummer van de plaat, is daar helaas niet het juiste voorbeeld van en is juist weer iets te saai van toon en minder spannend. “Trusty and True” bied gelukkig uitkomst en met een groot aantal muzikanten wordt een geweldig mooi nummer afgeleverd dat rustig en kalm aan begint. Helaas zijn bijna alle bladeren van de bomen af en zijn we alweer gekomen bij het laatste nummer van de plaat. “Long Long Way” sluit de plaat wel waardig af, het nummer is een samensmelting van alles wat we eerder hoorden. Hier komt het album samen, met de kwetsbaarheid in Damien zijn stem, is de band helemaal op en top en is het nummer voorzien van fijne bijgeluiden. De klanken vloeien samen en ook de meerstemmigheid komt sterk naar voren.

Het album is een ijzersterke comeback van de Ier en is er eentje om in te lijsten. Zeker een must-have plaat om deze herfst door te komen! Hij is nu verkrijgbaar via Itunes
en de betere platenzaak.

Website
Facebook

Previous post

Review: Cherry Darling - The Dead & Hollow

Next post

Review: Linkin' Park - Ziggo Dome Amsterdam 07/11/2014

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.