Reviews

Review: DiTCH – Boca do Inferno

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

DiTCH2014-PromotionalBelofte maakt schuld en die breng ik nu als kerstcadeautje naar buiten. De Heer Eric hemzelf vroeg mij om de plaat van DiTCH te reviewen, echter door veel andere releases kwam ik daar nog niet aan toe. Maar nu hier, met kerst, voor jullie de review van de steenharde plaat.
Voor de oplettende lezer is dit al de derde album review waar Eric op te behoren is maar wel lopen al de muziekstijlen aardig uiteen. Waar hij natuurlijk lekker tekeer gaat bij Stream of Passion is het wel af en toe te soft, met The Saturnine is het vooral sferisch en episch maar in de band DiTCH kan hij zich aardig laten gaan met scherpe tonen, volle uithalen en diepe donkere klanken.

De opener van het album is tevens de titeltrack, “Boca do Inferno”, welke meteen de toon zet van het album. Rauw en gedurfd zijn de juiste woorden want niet iedereen zal met deze ruwe diamant iets kunnen. Het klinkt ouderwets rauw, gewoon vier vrienden die lekkere muziek maken. De liefde die erin zit springt er dan ook sterk uit. “Hole in my Hand” klinkt mij al veel beter in het gehoor, mede doordat de diepte hierin minder is opgezocht en de gitaar lekker meepakt.

De lengte van de tracks verschillen nogal, want de voorgaande twee waren korter dan vier minuten waar de langste drie tracks ruim over de zes (en zelfs acht) minuten heen vliegen. Rustige drumklanken, gevolgd door de gitaren, zijn de intro voor “White Smoke and Peyote”. De kunde van Eric komt hier erg sterk naar voor. De balans die gezocht wordt door de spreker en het achtergrond geluid volgen elkaar moeiteloos. De zang is oneffen en vliegt van links naar rechts door de speakers, apart om te horen maar vooral laten gebeuren. Het nummer bouwt op en af en is daarom soms wat moeilijk te volgen. De vaart wordt in “D.D” er sterk uitgenomen in de intro, rustige slagen door Rui Duarte, de drummer, vormen de basis voor de track. Lekker pakkende catchy track waar zelfs wat raakvlakken met het oude a1050052102_2Metallica niet eens zo verbazend zijn.

“Jaxtaposed” en “Nuevo Mexico” volgen, de tracks volgen zijn voorganger. De snelheid blijft lekker in de plaat doorgaan en het lijkt wel of per track de band groeit. Het wordt gewoon steeds beter en beter. Voor wie niet van dit stoner rock/metal genre houdt zou gewoon eens moeten beginnen met deze plaat en overtuigd raken van de schoonheid. Het is een opbouw naar iets groots, iets meesterlijks. Want op iedere plaat die Eric aanraakt moet natuurlijk een epische track komen. Dit in de vorm van “Daedalus” dit maal. De track die meer dan acht minuten voortduurt vliegt voorbij. In de track wordt alles uit de kast getrokken en is het niet zomaar een van de beste tracks van het album. Ieder bandlid speelt zijn eigen rol tot haast in perfectie waardoor alle stukjes op hun plek vallen.

Wat te doen na zo’n geweldige track, juist, weer vol gas door! “Michael Madsen” is daar een geschikte plaat voor. Vol gas, vol vermogen. Hard & Heavy. Dit juist in tegenstelling tot het doomische “Obey the Mountain” dat volgt. Donker en grauw alweer. De mix van de zang en de spraak wisselt lekker af waardoor het zeker niet verveelt. Ondanks dat het voor een niet stoner rock liefhebber toch een best lange, 47 minuten, lange plaat is. Als afsluiter wordt er nog een nummer voorgeschoteld. “One Way Trip to the Sun”, een filmisch epos. De track bouwt rustig aan op maar laat je verbazen door een bijzondere muzikale keuze! Wat een afsluiter, wat een plaat! Eric bedankt!

Voor wie de plaat wilt aanschaffen, die kan terecht op de bandcamp page!

Facebook
Website

Previous post

Iets met een lijstje en albums 2014

Next post

Live review: Stream of Passion - Tivoli de Helling - 27/12/2014

admin

admin

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.