Reviews

Review: Dominique Fricot – Sweet Little Fantasy

DF

Regelmatig komt het voor dat mcsharq.nl artiesten steunt die via Kickstarter/Indiegogo-achtige diensten geld proberen op te halen om hun droom te verwezenlijken. Vaak krijg je daar voor in retour het album dat zij wilde maken. Zo ook nu: het album van Dominique Fricot. Een indie-rock zanger uit Vancouver was op zoek naar donateurs en kreeg uiteindelijk het gewenste bedrag bij elkaar. Met de titel “Sweet Little Fantasy” staat het album in iTunes en de betere platenzaken.
Een album vol leuke, vrolijke, sterke liedjes. Elf nummers, veertig minuten: een prima langspeler dus.

Opener “Our last Song” kickt er meteen lekker in en laat zien waar de zanger toe in staat is. Typische liedjes zijn het niet geworden, maar heerlijk luisterbaar wel.
“I Miss the 80’s” is een heerlijk vrolijk uptempo nummer geworden. Het spreekt mij minder aan vanwege de titel, maar de vrolijkheid van de band straalt er vanaf.
DF1Samen met producer Warne Livesey, die o.a. werk van Xavier Rudd en Sinead O’Conner produceerde, werkte Dominique afgelopen tijd aan het album. “Granville Bridge” is een nummer dat strak klinkt en met een scherpe gitaar op de achtergrond een heerlijke sound vormt. De titeltrack van het album volgt en is één van de hits die op dit album zouden kunnen staan. Het nummer is echt heerlijk om te luisteren op een zomerse dag. Het album in het geheel eigenlijk wel. Zachtjes en smooth vloeit het nummer voort: een heerlijke ballade met een vleugje Jason Mraz gemixt met John Mayer.

“Those Eyes” begint met een doffe rauwe klank in de gitaar die daarna ondersteund wordt door de rest van de band. Een doffe toon op de drums, een donkerdere klank, een schimmige sfeer, maar een heerlijk nummer. Heerlijke violen duiken zomaar door het gehele album op; een goede keuze en toevoeging van de artiest.

De debuutplaat gaat verder met “So Long”. Wederom een rustige, catchy track maar dan nu met een hele fijn basritme. Je merkt dat Dominique veel tijd in de productie en fine-tuning heeft gestoken. Alles moet kloppen bij je eerste plaat en dat doet het. Piano klanken vullen de woonkamer; “Saddest Thing” start. Een kloppend geluid volgt op de achtergrond. Lekker experiment, nu op naar de volgende track. “Hammer in my Hand”; weer heerlijk met meerstemmige vocalen die de afwisseling goed laten horen. Het wordt me steeds meer duidelijk dat dit een heel allround album is, met ups en downs, dat het leven weergeeft.

Tijd voor wellicht het mooiste nummer op het album, “Hermit in the Park”. Een nummer waarbij je kunt wegdromen als je lekker in het gras ligt. Geen wolkje te spotten in de lucht, lekker zonnetje en een muziekje. Prachtig in één woord.

Alweer beland bij de laatste twee nummers. Spijtig genoeg ging dit wel heel snel.
“You can’t leave me” volgt als voorlaatste en je hoort de pijn van Dominique erin en is daardoor ijzersterk als het gaat om tekst. Dan is het toch echt tijd voor het laatste liedje. “Mother’s Day” klinkt fijn, funky en catchy. De band nog een keer full-force, helemaal losgaand.

Het album is een prachtig werk geworden en neemt je mee in voor-en tegens in het leven. Het niveau is erg hoog voor een debutplaat en is zeker een album dat je in je platenkast wilt hebben deze zomer! Kijk maar uit Jason & John, dit zou zomaar je opvolger kunnen zijn.

Het album is vanaf nu te koop in je ITunes store of via zijn eigen webstore.

Website
Facebook

Previous post

Review: Dilated Peoples - Directors of Photography

Next post

Review: Kensington - Rivals

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.