Reviews

Review: Earthist – Lightward

Tekst door: Sharik “MCSharQ”
Foto door: Arturo Delle Donne

earthist

earthist2In Nederland staat Kensington inmiddels steevast aan de top van het pop/rock genre, maar er zijn vele zoals hun in Europa lekker aan de weg aan het timmeren. Zo ook het Italiaanse Earthist dat al sinds 2002 bestaat. De jonkies waren toen ongeveer tien jaar oud, maar nu ruim twaalf jaar later klinkt het niet als een over de top Boyband maar een stabiele gevoelige rockband.

Hun debuutplaat, ja het heeft even geduurd, komt dan nu toch eindelijk uit. “Not Today” ligt in het verlengde van wat we kennen bij Kensington. Een catchy sound, makkelijke meezing tekst en uptempo. Het is tevens de eerste single wat natuurlijk een prima keus is. Zo klinkt ook “Miracle” in het verlengde ervan maar met een al wat softere kant. Dan een van de meest opvallende tracks “Sirens Sing” is semi akoestisch en klein. De stem van frontman is jeugdig maar het stoort niet. Een prachtig nummer welke je niet vaak meer hoort.

Het album wordt vervolgt met “The Astronaut” welke sferisch en ruimtelijk klinkt. Met veel galm en echo in de microfoon opent het nummer dat daarna langzaam opbouwt met de gitaren aan het front. “Brighter Light” en “Fox When the Night” volgen, beide nummers klinken wel lekker op de plaat maar daar blijft het ook bij. Uptempo en knallen tijdens een live show.

“Step Out of the Shade” klinkt grilliger en is door het sterke middenstuk wel erg fijn maar niet de beste track van de plaat. “Helicon” komt helemaal niet van de grond, dit in tegenstelling met “Jolly Roger” welke funky en hip klinkt. Met de tweede titel “A Pirates Tale” kon dat ook niet anders. Vooral het toetsenwerk is aanstekelijk als je het riedeltje in je hoofd hebt blijft t daar zitten. “Sealence (In My Eyes)” kabbelt lekker door maar ook dit nummer kent geen bijzonderheden. Pure opvulling om aan de twaalf nummers te komen.

Als voorlaatste nummer klinkt “Time for a Fight” door m’n inears. Want ik schrijf deze review tijdens de breaks van twee shows. Het sterke in dit nummer is de baslijn die strak en steady klinkt. De balans is er niet echt meer terwijl dit in het begin van de plaat nog prima klonk. De afsluiter van de plaat heeft de titel “The Lighthouse” en start weer semi akoestisch. Met een ruime 4.40min is het een van de langste tracks en hij luistert lekker weg.

Voor de liefhebbers van gewoon leuke pop bandjes is dit wel eentje die je even moet draaien. Een vleugje Coldplay meets Kensington in de mix met Foo Fighters. Een echte 3FM band of 3FM Serious talent maar dan in hun eigen land.

Facebook

Previous post

Live Review: Hammerfall - Essigfabrik Koln 18/01/2015

Next post

KIXX - LAOT GOON (2015)

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.