Reviews

Review: Electro Deluxe – Home

Tekst: Sharik “MCSharQ”
Foto’s: Perskit Electro Deluxe

electro2

North Sea Jazz, altijd een van mijn festival hoogtepunten in het jaar. Ahoy Rotterdam is het terrein voor de jazz, blues, funk, hiphop en vele andere stijlen drie dagen lang. Een groot feest door het gehele gebouw met vele bijzondere acts, sterke headliners en unieke klanken. Ieder jaar ga ik erheen en elk jaar is het altijd wel raak. Een “nieuw” bandje ontdekken, iets horen wat je zo verbaast dat je gewoon blijft stilstaan en genieten van wat je hoort. Zo gebeurde het dat ik dit jaar even bij de Mississippi stage voorbij liep en opeens vrolijke klanken hoorde met een “smooth voice” eroverheen.
Even blijven staan, kijken wat het is maar ondertussen weggeblazen worden door de energie van zanger James Copley. Kijkend van een afstand leek het alsof Robbie Williams op het podium een show aan het weggeven was. Het toegestroomde publiek doet lekker mee op de energieke cocktail van “dirty” soul en funk. Thuisgekomen moet je dan toch echt even checken of het album ook zo lekker was als de liveshow die zondagmiddag en hoe de band live al geweldig klonk zit ook het album perfect in elkaar.

electroOpener “Devil” laat meteen horen tot waar de band in staat is. De mix tussen de bandleden en de zanger, de interactie naar elkaar toe en het respect voor eenieder is duidelijk hoorbaar. “Showdown” gaat hier lekker in mee, opzwepende blazers die de snelheid lekker erin houden. Een dikke bass die heerlijk soleert en de drummer die heerlijk mee tikt. De band bestaat alweer ruim dertien jaar en dit is inmiddels het vijfde studio werk van de Franse band. In “Free Yourself” wordt de band de volledige ruimte gegund en is de vocalist even stil. Met een geweldige saxofoon solo van Thomas Faure(een van de oprichters) en de ondersteuning van de overige blazers vormt het een swingend geheel.
“Twist Her” neemt de toetsenist de leiding en met de warme stem van de zanger is het alsof je een klassieker door je speakers hoort. De sound voert je mee terug naar de jaren ‘60 in Amerika.
Even een tikje rustiger met “The Ring” wat je zelfs laat denken aan oude r&b klassiekers. De mix die de band creëert tussen jazz, hiphop, soul, electro en funk is tegen het sublieme aan.
“G-Force” is weer een lekker instrumentaal nummer. De afwisseling tussen de nummers met en zonder vocalen is heerlijk en verveelt totaal niet. De blazers voeren de boventoon in de meeste instrumentale nummers.

Met “Smoke” komt de funk weer lekker de hoek omkijken. Met een vrolijk piano deuntje, blazers en “crazy” drum/percussie  werk is de vibe weer lekker snel op tempo. James krijgt met zijn energie het volledige publiek met zich mee en zorgt ervoor dat niemand zich verveeld. Zelfs op de cd is dat goed hoorbaar. Kopergeschal, drums en een sneller tempo luiden het volgende nummer “Ground” in. De plaat zit vol van dit soort catchy stukjes die heerlijk zijn of het nu buiten heerlijk weer is of het pijpenstelen regent. Het maakt je vrolijk of zelfs nog vrolijker! Ook in “Turkey” is de balans weer heerlijk. Hoe de stukken verdeeld zijn binnen de band lijken zo gemakkelijk, ze vullen elkaar perfect aan. Een mengelmoes, een samensmelting van werelden lijkt me een prima omschrijving.

electro1
“Blacktop River” doet de vocalist weer lekker mee, een smooth sound neemt over waardoor je rustig gaat  mee bewegen met de muziek. Langzaam opbouwend naar een heerlijke snelheid met diepe bastonen. Het album duurt ruim vijftig minuten en bevat twaalf nummers, wellicht hadden de laatste twee niet gehoeven om nog te overtuigen. Een lichte “duurt lang” begint op te komen bij “Rise Up”. Maar dan begint “Comin’ Home”, een zeer mooi, fijn, klein liedje dat je ziel raakt. Tevens het langste nummer van t album maar desondanks moest deze er zeker op. Een mooie afsluiter voor een geweldig mooi album. Voor wie de band nog wilt zien, succes met reizen want erg dichtbij spelen ze voorlopig niet meer. Frankrijk is hun thuisland en dat is de te merken aan hun tourschema, maar hopelijk komen ze volgend jaar weer lekker naar Nederland en heb ik de kans ze weer eens te zien! Want damned live zijn ze een echte aanrader!

Website
Facebook

Previous post

Review: Breathe Till Dawn – Careful & Careless

Next post

Review: Circle of Conspiracy – Entity

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.