Reviews

Review: Foo Fighters – Sonic Highways

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

FF

 

FF2Stel je band bestaat al twintig jaar, je hebt vele nummer een hits op je naam staan en album nummer acht moet gemaakt worden, hoe ga je dit dan aanpakken? Veel bands gaan gewoon lekker door op de ingeslagen weg wetende dat nieuwe hits en een gouden plaat staat te wachten echter is dit alles niet voor besteed aan de rockband Foo Fighters. Deze band is al sinds 1994 aan de weg aan het timmeren en besloot voor hun nieuwste album het even allemaal anders aan te pakken. Resultaat; Sonic Highways. Een album met acht tracks, opgenomen in acht verschillende studio’s, in acht verschillende steden van de VS. Het album is een ode aan het land, een ode aan de verschillende muziek invloeden en een hele grote buiging aan de toonaangevende studio’s van Amerika. Om het geheel nog even nog wat kracht bij te zetten werd er ook nog eens een documentaire opgenomen die op dit moment te zien is op HBO Amerika. Een geweldige combinatie en geweldige pr stunt natuurlijk maar daarnaast een heel leuk uitgewerkt idee natuurlijk om zo iedereen een kijkje in de keuken te geven.

Het album trapt af met “Something from Nothing” een ode aan Chicago. Een heerlijke rauwe song waar de stem van frontman Dave Grohl op zijn best kan zijn. De rustige intro van de track met scherpe gitaartonen waarna er opbouwend gewerkt wordt naar een heuse climax. Rustige refreintje maar dan vol los gaan op een volle vaart met rauwe stem. De punk en de Go-Go stijl uit Washington D.C wordt in het nummer “The Feast and the Famine” aangetipt. Een hip en funky nummer met fijne meerstemmige zang waar de band aantoont dat ze hun roots zeker niet verloren zijn. Gedurende de tracks is zeer goed hoorbaar dat de nummers echte band producties zijn, mede doordat de balans op iedere track opgezocht wordt maar nooit doorslaat of elkaar mislopen. De band geeft in de documentaire aan per track een week de tijd te geven om de track op te nemen per stad maar komt vaak met slechts een basis aan en er is dus veel werk te verrichten on the spot, wat weer een extra druk meegeeft maar doordoor ook zeer kneedbaar werk meelevert.

Zo is “Congregation”, welke opgenomen is in Southern Ground Studio te Nashville, een typische writers track geworden wat zeer nauw aansluit op deze stad. De stad die natuurlijk momenteel helemaal hip is door de self-titeld hit serie waar geweldige nummers voorbij komen van beroemde tekstschrijvers voorbij komen. Door de vrijheid die de band zichzelf heeft gegeven tijdens het opnemen van deze plaat is ook een fijne gitaar/drum solo naar voren geschoven die een heerlijke break opleveren tussen de krachtige vocalen van Dave.  “What Did i Do?/God as My Witness” volgt, Austin als basisplaats voor het opnemen, een stad waar veel experimentele muziek vandaan komt. Tevens de broedplaats van South by Southwest, een van de grootste indie(rock) festivals ter wereld.  Dit is goed terug te horen in de track waarbij Foo Fighters een zeer creatieve vrijheid toe eigenen. Zeer apart sound als gevolg, een bijzondere track op het midden van de plaat.

Op naar het wilde Los Angeles, waar bands zoals System of a Down – N.W.A  en Queen of the Stone Age vandaan komen. Een stad met een rijke muziekhistorie en vele verhalen. Niet alleen Metallica en consorten groeide hier tot wereldsterren op maar ook The Beach Boys en The Eagles vinden hier hun oorsprong. Ondanks dit alles voelt de track “Outside” een beetje soft aan, een nummer zonder echte scherpe kantjes terwijl de invloed daar toch ruimschoots ruimte voor geeft. Gelukkig volgt “In The Clear” dat opgenomen is in New Orleans, een epische omgeving natuurlijk. Een stad vol verhalen en dat is dan ook meteen te horen in de tekst van de zanger. Een echte lyrics-song. De instrumenten op een tweede vlak verplaatst en als echte bodem staat. Met heerlijke blazers wordt er een echt sterke ode neergezet want deze stad is natuurlijk zeer muzikaal als het gaat om gospels en blaasinstrumenten en de jazz.

Als voorlaatste track vliegt de band naar Seattle, een vaak onderschatte stad. Een echte havenstad in de uithoek van de VS. Het is de bakermat van de grunge scene waar natuurlijk Soundgarden, Pearl Jam maar ook Dave’s eigen Nirvana zijn
oorsprong aan erkent. “Subterranean” is dan ook een track dat prima in dit (post) grunge plaatje past. Rustige klanken met een (g)rauw randje. Niet buiten de boekjes maar precies passend in het verwachte plaatje. Beetje jammer dat de extremen niet worden opgezocht. Gelukkig wordt wel veel ruimte geboden aan de gitaar die lekker zijn gang kan gaan. De afsluiter van het album is “I Am a River”. New York, de stad der steden volgens velen. Een stad met vele gezichten, stijlen en culturen. Een mengelmoes, een ontmoetingsplek voor muzikanten, een inspiratiebron voor velen. Een rivier die samenkomt uit vele beekjes. De track is met een kleine zeven minuten de langste track op de plaat. Een fijn samenspel volgt, een echte afsluiter waarbij de band hoorbaar blij is dat ze een geweldig idee, een droom, realiteit heeft kunnen laten worden.

Zo is de achtste plaat van Foo Fighters een feit, een bijzondere plaat met bijzondere verhalen. Echter is de documentaire een bijna vereiste als verklaring voor de diversiteit op de plaat. Voor wie acht ijzersterke, voorgekauwde, Foo Fighters nummers had verwacht komt van een koude kermis thuis. Het is een uniek werk geworden en een geweldig werk waarop de heren met trots kunnen terug kijken. Een droom, een idee, een passie die samen is gekomen en is uitgevoerd op het hoogste niveau. Aankopen zeker, liefst op de bijzondere en unieke vinyl die daarbij hoort. Maar voor de snelle mensen onder ons, hij is ook gewoon als mp3’tje in ITunes verkrijgbaar vanaf aankomende maandag.

Website
Facebook

Previous post

Review: Linkin' Park - Ziggo Dome Amsterdam 07/11/2014

Next post

Review: Lesoir - Luctor Et Emergo

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.