Reviews

Review: Godsmack – 1000hp

Tekst: Sharik “MCSharQ”
Foto’s: Perskit Godsmack

godsmackOnder het kopje “kennen jullie deze nog” de band Godmack. De band maakte furore eind jaren 90’s / begin 00’s. Wellicht ken je de hit “I Stand Alone” (The Scorpion OST), “Awake” of “Cryin’ Like A Bitch!!” nog wel. Of juist helemaal niet, want dat kan natuurlijk ook als je niet in die periode leefde.
De band uit Lawrence, Massachusetts(USA), draait dus al heel wat jaartjes mee maar wist de afgelopen jaren niet meer te overtuigen buiten hun eigen land. De afgelopen drie studio werken kwamen steevast op 1 terecht in de Amerikaanse album lijsten. Toch wisten ze geen overtuigend werk af te leveren dat hun op het Europese vaste land voet aan de grond zette. Nu is er een nieuwe plaat, een nieuwe kans en met de bulk ervaring op zak gaan ze het opnieuw proberen.

“1000hp” komt binnenkort uit in Nederland en bevat tien heerlijke rock songs.
De band ligt ergens tussen 3 Doors Down en het oude Disturbed in. Catchy maar wel heftig.
Opener van het album is tevens de titel van het album en laat meteen horen dat de heren nog reden hebben om te bestaan. Met een fijne sound overtuigd de eerste track al meteen en zou zomaar veel goeds voor de overige nummers kunnen betekenen. In “FML” wordt de stem van zanger, Sully Erna, weer ten volste gebruikt. De rauwe kantjes van zijn stem zijn niet altijd te horen door de soms wat overtreffende poppy klanken van de band. “Something Different” is daar een typisch voorbeeld van. Catchy voor rauw. Een keuze die Nickelback bijvoorbeeld ook regelmatig maakte in het verleden. Niet erg, goed voor het grote publiek, maar voor de trouwe fans wellicht iets te doorgeslagen.

“What’s Next” volgt, met catchy gitaarspel overtuigd de band in zijn kunnen. Merkbaar is wel dat de boosheid van vroeger inmiddels vergane glorie is. De kunst van het op de juiste manier muziek maken is daarin tegen wel gegroeid. De rommeligheid van vroeger heeft plaatsgemaakt voor gelikte stukken tekst en sound. Het langste nummer van de plaat breekt aan, “Generation Day”, begint met een overheerlijk intro. Een rocktrack die je doet verlangen naar het verleden. Lekker catchy maar niet ingehouden. Niet overdreven maar perfect op elkaar ingespeeld. Met ruim zes minuten mag dat ook wel. Beetje jammer dat “Locked & Loaded” volgt want de track overtuigd juist helemaal niet na de voorganger.

godsmack1

“Livin’ in the Gray” klinkt weer heerlijk, wat rustiger, prima track voor tijdens de clubtour. Even herpakken en daarna weer heerlijk voluit gaan. Want dat gebeurd weer lekker in “I Don’t Belong” met een fijne gitaar vs drums opening. Heel hard wordt het nooit echt op het album maar een stevige rockplaat al met al wel. “Nothing Comes Easy” en “Turning to Stone” sluiten de plaat af en zijn door hun langere speelduur niet heel erg sterk. Had prima een minuut per track af gemogen. Wel prima tracks trouwens, maar dus niet de sterkste van het album.

Spijtig dat de band na al die jaren nog steeds niet een volledige boeiende langspeler kunnen lanceren. De plaat is totaal genomen een prima rock album geworden met ups en downs. Misschien hoort dat er wel gewoon bij want in de jaren 90 en 00’s zijn slechts enkele meesterwerken uitgebracht in dit genre. De band waait misschien wel weer eens over deze kant op maar op hun tourschema staat voorlopig nog niks.

Website
Facebook

Previous post

Review: The Gaslight Anthem - Get Hurt

Next post

Review: Dilated Peoples - Directors of Photography

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.