Reviews

Review: J.B.O. – Nur die Besten werden alt

Door: Rick Vechel

Af en toe krijg ik een e-mail van Sharik (onze ‘McSharq’).
Soms heel serieus maar een andere keer krijg ik vier metalheads in roze pakken.
Zoals een paar dagen terug – J.B.O.
Wie? Deze mannen:

Een Duitse Heavy Metal band. Met een sterk gevoel voor humor.
Een korte blik op hun website toont al dat de heren het enorm leuk vinden wat ze doen.
Als jullie toevallig nog geen goede zin hebben vandaag, check de videoclip van “Vier Finger für ein Halleluja”.

Wat ons meteen brengt bij het album. “Vier Finger für ein Halleluja”, nummer één van een dertien nummer sterk album aangevuld door losse stukjes. Waar de humor ook heerlijk doorschemert. Het doet denken aan het eerste album van Steel Panther door de korte stukjes. Alleen Duits, dus alles klinkt agressiever!
J.B.O. is een band die vooral bekend is door pop en rock covers in een Duits Heavy Metal jasje. Sinds 2000 spelen ze ook steeds meer eigen nummers. Een heel vermakelijke mix die we ook terugvinden op dit album.

We starten met het nummer waar ook de clip van is uitgebracht (één van de twee clips van dit album overigens) en het is een stevig headbang nummer die ik graag nog wel eens in een kerk wil horen. Ik zal spontaan vroeg opstaan voor de kerk op de zondag. Ach, ik ga gerust vaker! Fier Finger für ein Halleluja, amen!
Dit stevige begin wordt meteen met een ander pareltje opgevolgd – een heavy metal versie (Duits bovendien!) van “Life is Life” van Opus (1984). Met een hele sterke aanpassing. “Death is Death!” – gooi er een verschrikkelijk strak gitaarriff overheen en je hebt een sterk begin van je album. En wie wilt nou niet “Nah nah nah nah nah” meegrunten? Ook ikzelf, geen groot fan van grunt, begon spontaan mee te rochelen.
Bij sommige nummers weet je niet wat te verwachten, zoals bij ‘Sakredi, Mei Sack is Hi’ waar ook een folk sfeer doorheen gaat. Duitse schlagers staan geheid bij deze kerels in de muziekcollectie en hoe leuk ze het weten samen te voegen… Hoeven ze niets weg te gooien.
J.B.O. blijft een feestelijke act en met verschillende covers zoals ook  Nancy Sinatra – These Boots are Made for Walkin’ (1966) maken ze deze naam meer dan waar. Zo gaat het nummer niet meer over schoenen, maar gewoon lekker over bier. Ik ken wel een paar Heavy Metallaren die ik reuze blij hiermee kan maken.

Een absolute topper op het album is de cover van “School’s Out” van Alice Cooper. Nog schunniger en het rockt (zoals altijd) de pan uit! Tevens het nummer met de tweede clip. Hier helpen ze ons een handje wat mee te zingen.
Daarnaast denk ik dat ze er ook zeker van wilde zijn dat we niet verkeerd meezingen. Je hoort niets verkeerd.
Jetz Leck mich!
Dit gaat vastzitten in mijn hoofd. Maar de vraag is, vinden we dat erg?

Andere pareltjes zijn de korte intermezzo’s, zoals wanneer één van de bandleden zijn diepste geheim deelt…
Hij ziet dove mensen. *tum tum tumm!*
Hierna komen weer enkele nummers die er eigenlijk niet echt uit springen – behalve tekstueel natuurlijk. Gelukkig is dit het midden van het album en weten ze het einde, net zoals de start, weer enorm goed aan te pakken. Daarentegen maken alleen de titels al een leuke cover.
En zeker nieuwsgierig: Was würde Jesus tun?, Mittelalter, Die Waldfee, Und dan hörst du J.B.O.
Dansen en meezingen gegarandeerd. Gaat hier ook het hoofd op en neer en ga je met bier gooien? Not sure.
Daarbij zal ik de eerste zijn die zal proberen om ook eens een live review te schrijven (mits het kladblok dat overleeft)!

Ze komen daarbij dan wel meteen goed terug, met zelfs een ballade. De eerste van het album! “Die Antwort”  geeft even de rust na een felle en erg toffe versie van “Metal No. 666” (Mambo Number 5 – die we sowieso te weinig horen tegenwoordig).
Het album eindigt met de tweede ballade “Ein Zipfel von Glück”, waarna de band plots erachter komt dat er nog wat stevigers kan worden gespeeld. Dat resulteert in het “Jung dumm und besoffen”. Mooi, meeslepend, divers en ‘Party Hard!
Ze sluiten in ieder geval af met een ‘wijze levensles’, zullen we maar zeggen.
Oja, er zit nog iets op het einde van het album…

Één ding weet ik overigens na het album zeker.
Rammstein is een leuk begin maar ik moet toch wat meer aan mijn Duits gaan werken!

Deze review is mede mogelijk gemaakt door:

therockonline

Previous post

Review: Julian Velard- If You Don't Like It, You Can Leave

Next post

Review: Yvon Mocking – Get To Know Me

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.