Reviews

Review: Jamie Cullum – Interlude

Tekst: Sharik “MCSharQ”

jamie-cullum-interlude-880x300
De jazz zanger van de ’00’s is terug met een geweldig nieuw album. Interlude is vanaf nu verkrijgbaar en is een album waarbij Jamie terug gaat naar zijn roots. Waar de afgelopen jaren zijn albums vele expirimenten bevatte en de live shows van kwaliteit verminderde door de poppy kant die opgezocht werd lijkt het nu weer omgeslagen te zijn naar waar hij ooit begon. Met een zachte en kalme stem over funky jazz en blues klanken waar de zanger op zijn sterkst is.

album-imageVanaf de eerste seconde is dit duidelijk hoorbaar in de titeltrack “Interlude”. De jazz is back! Met een fijne blues klank in “Don’t You Know” is het verhaal weer compleet. Dit heb ik zo gemist in zijn laatste albums. Met fijne piano klanken overtuigt de rasartiest me weer. Trompetten, een fijne contrabas en kort maar krachtig drumwerk maken het plaatje compleet.

“The Seer’s Tower” begint gedurft met een apart intro waar de trackbasis in wordt opgebouwd. Het kleine nummer is door de kwetsbare stem fragiel en uniek. Door te kiezen voor basis instrumenten is het een van de beste nummers op het album.
Trompetten beginnen “Walkin'” en samen met de bas vormen ze de ondergrond van het nummer. Wederom is het eenvoudige keuze op muzikaal vlak uiterst sterk. Waar de afgelopen jaren flink over de top is gegaan is het nu juist weer klein en fijn.

“Good Morning Heartache ft Laura Mvula” is een prachtig soul duet waar de keuze voor deze zangeres uniek en geniaal uitwerkt. Alle puzzelstukjes passen precies en vallen op hun plek. Dit is waar de zanger op zijn best is. Om weer even wat snelheid op te bouwen is daar “Sack O’Woe”. Een echte live track om de bezoekers van bijv. North Sea Jazz te overtuigen dat de zanger echt terug is. Met een goede live band, dat is wel een vereiste want ook daar schorde t flink aan.

“Don’t let me Be Misunderstood ft Gregory Porter” brengt twee grootheden bij elkaar. Waar Gregory een sterkere persoonlijkheid is en Jamie het “kind” blijft zijn beide toonaangevend in het genre.
Even op adem komen na het prachtige duet in “My One and Only Love”.
Waarna “Lovesick Blues” erin knalt. Een swingbare track waar met een filter op zijn stem een aparte draai geeft aan de track.

“Losing You” en “Out of This World” vormen de voorlaatste nummers en zijn laten duidelijk de groei zien van Jamie Cullum. De zanger heeft na een verkeerde afslag zijn weg terug gevonden. Met afsluiter “Make Someone Happy” onderstreept hij dit nog eens met een dikke marker. Hij is terug van weggeweest en gaat iedereen overtuigen hiervan op het podium.

Website
Facebook

Previous post

Live Review: Metal Female Voices Fest - Oktoberhallen, 19/10/2014

Next post

Review: Lady Dandelion – Funambulism

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.