Reviews

Review: Kensington – Rivals

Tekst & Foto’s: Sharik “MCSharQ”

Kensington

De ene rockband kwijnt langzaam weg, of neemt gewoon een jaartje of wat rust. De ander grijpt zijn kans en neemt de leegstaande positie in Nederland in. Kensington timmert al langer aan de weg maar een echte grote doorbraak zat er niet in, tot vorig jaar. Toen steeg de band ver boven zichzelf uit en deden de heren waar ze vroeger als jonge jongens alleen maar van konden dromen. Vele grote shows op festivals en in clubs volgden, met als hoogtepunt het ambassadeurschap van de bevrijdingsfestivals 2014 (met als hoogtepunt en afsluiter de show in Roermond natuurlijk!).

Borders, het eerste album, maakte weinig indruk. Twee jaar later was Vultures klaar en gaf de band vleugels. Iedereen pikte het album op en nu is het dan, weer twee jaar later, tijd voor de opvolger.
Met nu al grote hits als Streets en All For Nothing. Inkoppertje dus, want deze plaat moest ik even reviewen.

kensingtonOpener, Streets, was eerder dit jaar al Alarmschijf bij Radio 538 en Megahit bij 3FM. Giel Beelen is erg te spreken over Eloi en zijn mannen en nodigt ze daarom regelmatig uit in de studio om een liedje te spelen. Deze week waren ze zelfs de hele week te gast in de ochtendshow van Sander(3FM).
Het nummer is heerlijk catchy en bezorgde de band veel nieuwe fans. All For Nothing is de tweede single op het album en stapt in de voetsporen van de voorganger. Done with It vind ik zelf sterker door het fijne vrolijke Afrikaanse ritme die je meevoert. In “System” wordt goed gebruik gemaakt van de meerstemmigheid waardoor het nummer erg vol klinkt.

De band maakt goed gebruik van de kennis die al eerder is opgedaan door onder andere Kane en andere pop rock bands; Maak de nummers niet te moeilijk, niet te lang, catchy en zeer makkelijk meezingbaar. Vele meiden/meisjes zullen er direct voor vallen. Zie hier het resultaat. “Riddles” kickt er lekker in met een fijne drumslag van Niles. De zoete stem van Eloi voegt zich er stilletjes bij en het strakke gitaarwerk van Casper klinkt lekker mee. “War” is wellicht het minste nummer van het album dat uit tien nummers bestaat. Het nummer pakt je niet goed vast waardoor je de interesse verliest. “Don’t Walk Away” is gelukkig weer een stuk beter en door de eenvoud blijft het in je kop doorgaan. Met nog drie nummers te gaan is het einde alweer in zicht. “Little Light” is klein en rustig. De rauwere stem van Eloi komt in dit nummer een stuk beter aan bod en overtreft zichzelf. Het is tevens het langste nummer op de plaat, meer dan vijf minuten, dus of hij echt voor de festivals gemaakt is betwijfel ik.

Kensington

“Word you don’t Know” daarentegen is een echte live knaller. Het nummer is “hard” en rock er heerlijk in. Prima track om ook een live video van te maken tijdens een leuke show in de HMH. Want ook daar staan de heren gewoon te headlinen dit jaar. Een unieke ervaring voor hen en de fans. Afsluiter van het album is “Rivals”, de titelsong, wat pas na de helft van het nummer echt lekker op gang komt. Door de rust en de kalmte die je niet meer verwacht zo net voor het einde is het begin namelijk matig, maar gelukkig wordt dit dus nog even voor de eindstreep goedgemaakt. Met een tijdsduur van net onder de veertig minuten is het een prima rockplaattijdsduur geworden, maar spijtig genoeg is veelal hetzelfde. Echte uitschieters zijn ook tevens de singles (of toekomstige singles). Een album dat de verwachtingen bij mij wel waar gemaakt heeft, maar of het de fans echt heel lang kan bekoren is nog de vraag.

Website
Facebook
Foto’s

Previous post

Review: Dominique Fricot - Sweet Little Fantasy

Next post

Review: Arion - Last of Us

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.