Reviews

Review: Laura Mvula – The Dreaming Room

13406929_1130222130378150_9083953132763200666_n

The Dreaming Room is het tweede studio album van de Britse Singer/Songwriter Laura Mvula.

13072658_1093078960759134_527439452211552956_oDe 29-jarige Mvula groeide op in Birmingham met Caraïbische roots en zong vanaf jonge leeftijd in gospel-koren en a-capella groepen. Ook speelde ze in bands en leidde uiteindelijk het Alvechurch Community Choir. Ze studeerde af met een diploma compositie aan het Birmingham Conservatoire. Haar debuut album, Sing to the Moon, kwam uit in 2013 en werd zeer goed ontvangen. In 2014 verscheen van het debuut een versie die werd opgenomen met het Metropole Orkest. Sindsdien was zij ook te horen op de soundtracks van de films 12 Years a Slave en The Man From U.N.C.L.E., waarmee haar werk-relatie met producent/drummer Troy Miller begon.

Hoewel Laura Mvula doorgaans wordt omschreven als een Soul/R&B zangeres heeft ze muzikaal gezien een zeer eigen stijl die zich niet makkelijk laat omschrijven. Haar muziek is een verassende artistieke mix van pop, old-school soul en jazz, klassieke elementen en wereldmuziek, waarbij modernere klanken gecombineerd worden met de geluiden van eclectische instrumenten. Daarmee is Mvula een bijzonder fenomeen in de huidige pop-scene. Want afgezien van het feit dat zij zelf al haar materiaal schrijft, bespeelt zij op het album een veelvoud aan toetsen-instrumenten (piano, synths, celesta en harmonium), percussie en ook sitar. En ze produceerde het album zelf, zei het samen met de heer Miller.

The Dreaming Room is een bijzonder gevarieerde en eigenzinnige verzameling liedjes. Met 36 minuten is het geen lang album, maar desalniettemin voelt het als een epische vertelling. Wat kenmerkend is voor The Dreaming Room is een gevoel van rust. Ondanks dat de arrangementen best vol en hectisch kunnen zijn, heerst er bepaalde kalmte die als een rode draad door de tracks van het album loopt. Verder is de manier waarop veel nummers zijn opgebouwd best experimenteel. Het is daarmee een onconventioneel werk en er staan feitelijk maar een aantal nummers op die je echt “radio-vriendelijk” zou kunnen noemen. Als luisteraar moet je er dus wel even voor gaan zitten.

De opener “Who I Am” begint klein, ingetogen en etherisch, gevolgd door de eerste single, “Overcome”, waarin het percusieve gitaar-werk van Jazz-legende John Scofield en icoon Nile Rogers gecombineerd wordt met Afrikaanse percussie en het London Symphony Orchestra. Daarna volgt het plechtige “Bread”, het dramatische “Lucky Man” en het stevigere “Let Me Fall”. “Kiss My Feet” begint met een dromerige celeste en bouwt op naar een climax met vol orkest. Ook “Show Me Love” heeft een dergelijke dramatische opbouw en wordt gevolgd door het instrumentale “Renaissance Moon”. Het prachtige “Angel” is een complexe compositie die nooit aandoet als geforceerd of gekunsteld. Opvallend zijn de gelaagde vocalen en het gebruikte instrumentarium.

Thematisch gezien zingt Mvula over persoonlijke ervaringen, over angst en frustraties. In het dramatische “People” zingt Mvula over haar Afrikaanse roots, waarbij ze wordt bijgestaan door rapper Wretch 32. Maar het meest persoonlijk zijn de laatste twee titels. De track “Nan” is een reconstructie van een telefoongesprek met Mvula’s oma, een dame die een belangrijk rolmodel is voor Mvula. Met een West-Indies accent zegt oma “Well, write a song I can lift me spirit, write a song I can jig me foot.”. De afsluiter van het album, “Phenomenal Woman”, werd geïnspireerd door een gedicht van Maya Angelou en is een eerbetoon aan haar oma. Hier een combinatie van gelaagde vocalen, het orkest en wat ik dan maar Purple Funk zal noemen. Een prachtig slot voor een meesterlijk album.

Persoonlijk vind ik het incorrect om iemands werk te vergelijken met dat van andere artiesten, maar ik herken op The Dreaming Room dezelfde experimentele aard als op de eerste albums van bijvoorbeeld Peter Gabriel of Kate Bush. Laura Mvula is een moderne pionier: iemand die een vernieuwende artistieke statement neerzet. Dat soort praktijken worden doorgaans niet meer aan het grote publiek gepresenteerd als “the next big thing”. Maar goed, Laura Mvula dan weer wel. Gelukkig.

De plaat is verkrijgbaar bij de betere platenzaak.

Previous post

Persbericht: Nieuwe single View For A Day

Next post

Persbericht: HAMMERFALL ANNOUNCE EUROPEAN TOUR DATES FOR EARLY 2017!

Edo

Edo

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.