Reviews

Review: Lucy Spraggan – I Hope You Don’t Mind me Writing

Lucy Spraggan brengt vandaag haar nieuwste pareltje uit, “I Hope You Don’t Mind me Writing”. Het brengt tranen in mijn ogen van geluk, haar albums brengen altijd zoveel passie, liefde, hoop, verdriet en vrolijkheid. Ze is een vaste werelds beste tekstschrijvers maar helaas erg onderschat bij het grote publiek. Het is volgens Lucy haar meest persoonlijke album tot nu. Dit is het album waar “Dear You”, “Freddos Aren’t 10p” en “Modern Day Frankenstein” op staat, de drie zijn al als single uitgebracht.

Merkbaar vanaf de eerste gitaaraanslag is dat het gevoel dat de zangeres erin legt eerlijk en oprecht is. “Fight for it” begint dan ook met een nummer wat we van haar mogen verwachten. De tekst is dicht bij haarzelf, de begeleiding is eenvoudig en zonder tierlantijntjes. Waar Ed Sheeran’s nieuwe track over geproduceerd, ook een sing/songwriter, aanvoelt is dat hier totaal niet het geval. Zelfs als de band zich toevoegt in “Loaded Gun” blijft het eerlijke geluid fier overeind staan.

Wanneer Grow Up’s pianospel ingezet wordt is het puur weg zwijmelen met de fijne breekbare stem van de zangeres, wetende dat het hoogtepunt op de plaat nog moet komen. Spraggan haalt haar inspiratie uit de directe omgeving en zingt over de dankbaarheid voor haar naasten in haar leven. De gitaar wordt weer opgepakt, “I Don’t Live There Anymore” ingezet. Het voelt als een nummer bij de open haard, een winters gevoel, knus homely.

En dan het hoogtepunt, althans, ik ben pas tot hier met luisteren maar het nummer “Dear You” is er eentje om in te lijsten. Het nummer is een breekbaar en kwetsbaar nummer, eentje waar er niet veel van zijn. “Dear You” zorgt voor een brok in de keel, de tekst raakt je hard en je weet dat dit ook in jouw leven waar zou kunnen zijn.


— Ik laat hier even een leegte –

Gelukkig komt de vrolijkheid ook weer even om de hoek kijken als Lucy zingt over de jaren 90 in “Freddos Aren’t 10p”, alleen geschikt voor gelijk jarige, de herkenbaarheid treft iedereen in deze categorie. Het nummer duurt nog geen twee minuten maar is voldoende om de hele jeugd op te halen. “Hey William” en “If” volgen, weer twee uiterste tegenover elkaar. De sing en songwriter laat horen dat ze zowel met volle band als (grotendeels) alleen prima haar weg kan vinden. Laatstgenoemde nummer is heerlijk en voelt alsof je met de snelweg rijdt met de raampjes open.

“All That I’ve Loved (For Barbara)” en “Puppy Dog Eyes” volgen, wederom twee zeer persoonlijke tracks, beide weten hun weg te vinden in het grote geheel. Prachtige aanvulling met strijkers op de eerstgenoemde plaat, klein maar toch wel heel krachtig.
De single “Modern Day Frankenstein” brengt weer wat vrolijkheid naar buiten, ondanks dat het een puur liefdesliedje is natuurlijk.

Nog maar twee nummers op de vierde plaat van de zangeres. “Prozac” zet het begin van het einde in. Het nummer wordt opgewekt en vrolijk gezongen wat zorgt voor nog een beetje positiviteit zo voor het eind. Maar sluiten af met mooie pianoklanken als “Hush Little Baby” begint. Lucy Spraggan laat nog een maal horen dat ze een groter podium hoort te krijgen.

Begin maart start een korte tour door de UK waarna ze ook nog even Amsterdam, Kopenhagen en Berlijn zal aandoen. Helaas komt ze niet echt dichter in het zuiden, wie weet een volgende keer. “I Hope You Don’t Mind me Writing” hoort in iedere platenkast te verschijnen komende weken en op handen gedragen te worden door de muzikanten. Dit is hoe een muzikant zich kan openstellen en daadwerkelijk zorgt dat de nummers erdoor beter worden.

Het album is vanaf vandaag verkrijgbaar bij de betere platenzaak of digitaal natuurlijk.

Previous post

SharQ Bite: Kingfisher Sky - To Turn the Table

Next post

SharQ Bite: The Hubschrauber - Kepler - 186f

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.