Reviews

Review: Metallica – Hardwired…. to Self-Destruct

14047152_10153708149875264_42745901358731741_o

Zou dit de wederopstanding van Metallica betekenen. Veel media schreven op voorhand al vrij negatief over de nieuwe plaat “Hardwired….to Self-Destruct” van de heren. Na hun falende platen de afgelopen periode werd het tijd voor een stevige metalplaat terug naar de roots van de band. Of het de acht jaar lange stilte na de release van Death Magnetic verklaard is nog maar de vraag maar de langere periodes tussen twee albums is Metallica niet onbekend. Nu, acht jaar later, staan er twaalf tracks op de plaat die komende vrijdag uit gaat komen.

14053668_10153708149160264_4159459093483101961_oSingletrack, “Hardwired”, is een “slecht” begin voor ze en laat totaal niet horen waartoe de band in staat is op dit album. Het is een gemakkelijk begin, eentje om een paar slapende fans wakker te maken of gericht op een snelle persreactie. Hapklaar. Beetje jammer want in het tweede nummer “Atlas, Rise!” slaat de band pas echt aan. Het is in deze track al snel duidelijk dat er gezocht wordt naar een oude stijl in een nieuw jasje. De bekende gitaarsound wordt weer uit het stof getrokken en met rake klappen van de Lars is iedereen weer bij de les. James rauwe stem blijft fier overeind en is ijzersterk. De herkenbare eenvoud in de track gaat lekker door waardoor zeker live iedereen weer uit volle borst kan mee gaan zingen. Een beetje de tijd rondom Master of Puppets en zei ik al dat de band niet alleen de tijd had genomen voor de plaat maar ook de tracks zeker niet te kort gaat laten op deze langspeler.

Tachtig minuten schoon aan de haak met twaalf tracks, zo mag ik het graag horen. Door met “Now That We ‘Re Dead”, een fijne rocktitel. Zet dat op een T-shirts en kijken of de modepopjes ook die aan trekken. Wederom een lange track, bijna zeven minuten, met een stevige riff en soft drums komt de track nog wat traag op gang maar daarna gaat het donderen en bliksemen. Tijd voor een zeer sterke single, “Moth Into Flame”. De track kwam een maandje geleden uit, zes minuten en zeker niet zo softig als de opener van de plaat. Een beetje hoop scheen er door de kier die Metallica had opengezet in aanloop naar de langspeler.

“Dream no More” volgt en kennen een zwaardere klank maar wel een grote herkenbaarheid. Dit in tegenstelling tot een andere keuze die de band maakt in “Halo on Fire”. Geen idee wat hier is gebeurd, ik behoor te weten welk hokje ik eraan zou mogen koppelen maar verder een emojicon kom ik even niet. Het is het langste nummer van de plaat en het moet echt groeien want bij een eerste try frons je de wenkbrauwen en wil je eigenlijk door skippen.

“Confusion” vliegt voorbij en blijft voorlopig niet eens hangen, beetje vreemd want de plaat is best wel prima tot nu toe. “Manukind” sluit hierbij aan 15042275_10153921293670264_1276281908745794415_oen kent eigenlijk weinig bijzonderheden voor de band. Door met weer wat zwaarder “Here Comes Revenge” een prima titel dan ook voor de zware sound die door de Bass boxen komt. Een dreigende sirene door Kirk’s gitaar. De onheilspellende diepe bass tonen van Robert laten het gevaar opdoemen. Het nummer duurt iets meer dan zeven minuten maar dit is Metallica zoals ik het graag hoor, ze laten je alle hoeken van de kamer zien en laten alles bij elkaar komen waar ze sterk in zijn.

Het gaat al snel naar het einde als “Am I Savage?” en “Murder One” passeren. De tracks staan stevig in hun schoenen maar breken geen potten. Metallica zou Metallica niet zijn om je met een onvergetelijke track naar huis te sturen en zo geschied. “Spit Out The Bone” is verreweg het snelste nummer op de plaat. Voor alle vier de bandleden is het hard aanpoten vanaf de eerste noot. Of het nummer de beste track op de plaat is, wellicht wel ja. En if not, dan staat het in de top 3 voor velen. Het is een heerlijke afsluiter op z’n minst.

Tien albums verder, de band uit Los Angeles weet met “Hardwired…to Self-Destruct” geen wereldplaat af te leveren maar wel een plaat die er van begin tot eind mag zijn. De band maakt hiermee een soort van comeback van nooit weggeweest. Live blijft de band een eindbaas want vele metalbands kunnen aan hun performance niet tippen. Groots hoeft het niet altijd te zijn om zeer goed te zijn. Metallica laat in ieder geval horen dat ze nog altijd relevant zijn en dat ze met deze plaat weer een paar jaar vooruit kunnen en de kritiek van zich af spelen.

Previous post

Review: In Flames - Battles

Next post

Review: Diabulus in Musica - Dirge for the Archons

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.