Reviews

Review: Myles Sanko – Born in Black & White

Tekst & Foto’s door: Sharik “MCSharQ”

Myles Sanko

Het komt niet vaak voor dat er zomaar plots een album al voor de vierde keer achter elkaar op mijn speler voorbij komt. De repeat functie lijkt wel stuk te zijn of zo want “Born in Black & White” draait maar door. De zanger Myles Sanko trad zondag op in Venlo tijdens het Zomerparkfeest. Hij gaf ook nog in de intieme Grenswerk kerk een showtje weg en ik was verkocht. Het gebeurd niet vaak dat ik zomaar opeens een band helemaal te gek vind, dus het moet wel een pareltje zijn. Na de show verkocht Myles zijn nieuwe vinyl, die later dit jaar uitkomt, al maar ook zijn debuutplaat. Het zal niemand dus verbazen dat dit een tweeluik wordt.

Myles SankoAls eerste zijn debuutplaat, “Born in Black & White”, om gewoon maar bij het begin te beginnen. De zanger heeft een eigentijdse soulstem met goede looks gecombineerd. Het heeft wel wat weg van John Legend maar dan met talent, soul en uit London. In 2013 kwam deze plaat boven water drijven en werd zeer goed ontvangen bij de liefhebbers van het genre en de critici. Het is een kort en bondig plaatje geworden met zeven tracks en een speelduur van iets minder dan 25minuten.

“High On You” knalt er meteen lekker swingend in met een fijne drum(Rick Hudson) en keys(Tom O’Grady). Blazers(Neil Penny, Trompet/Matt McKay, saxofoon en Fluit/Tom White, trombone) voegen zich toe en daarna is het aan de man hemzelf, Myles Sanko, pakt je meteen vast met zijn fijne stem. “So Hard To Stop” gaat hier lekker in mee. De synthesizer opent de track en met een vrolijke tamboerijn klank wordt het nummer lekker opgezweept. Geklap mag natuurlijk op z’n vrolijke track niet ontbreken en het meezingen kan beginnen. De percussie wordt gedaan door Rick Elsworth, de hele fijne baspartijen door Tiago Coimbra en Neil Cowlan bespeeld de gitaar. Zo, iedereen heeft zijn credits ontvangen, en weer door.

“Distant from You” is de derde track en bevat een hele strakke en zwaardere bas lijn waardoor het nummer even totaal anders lijkt dan zijn voorgangers. Het knappe Myles Sankowerk van de band komt hierdoor wel stuk meer naar voren, de subtiele en krachtige partijen door een ieder in perfectie uitgevoerd. Het nummer pakt je vast en laat je niet meer los. Als nummer vier is “Come on Home” aan de beurt. Alle nummers blijven tussen de drie en vier minuten hangen waardoor ze nooit gaan vervelen en ook op festivals lekker werken. Ook dit nummer begint weer lekker rustig en zacht. De stem van Myles draagt het nummer volledig en is de kracht natuurlijk ook wel.
“Don’t Let Me Down” is weer een wat meer uptempo nummer en ook al gaat het, zoals zovaak, over de liefde klinkt het wel vrolijker. Ook het voorlaatste nummer “Goodbye Lady Goodbye” klinkt aan de vrolijkere kant. Ook al liet hij haar huilen zoals de tekst zegt.

Het laatste nummer verdient een eigen alinea, “Sea of Fire”, is namelijk een prachtig stukje werk. Het nummer is intiem, klein en groots op zichzelf. Het nummer bevat alles wat je mag verwachten dat deze ras muzikant in zich heeft. Het nummer is een schoolvoorbeeld voor soul anno 2014.

Myles Sanko verdiend een veel groter podium, veel meer volgers op facebook en net zoveel cd verkopen als Gregory Porter. Deze man is in staat om grote dingen te gaan doen in de nabije toekomst. Hou hem dus in de gaten via facebook en zijn website! Hopelijk mag hij volgend jaar op North Sea Jazz(natuurlijk de zondag!) staan.

Website
Facebook
Foto’s

Previous post

Festival: Zomerparkfeest Venlo Dag 4 17-08-2014

Next post

Review: Myles Sanko - Forever Dreaming

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.