Reviews

Review: Nickelback – No Fixed Address

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

NickelbackDe rockband uit Canada is terug. De band rockte in de jaren 00′ op de grootste podia ter wereld. Ze braken in Nederland door hun mega hit ” How You Remind Me”. Wereldfaam bracht de band van Chad Kroeger de albums “Silver Side Up” en “The Long Road”. De frontman trouwde ook nog eens rockchick Avril Lavigne en het verhaal is compleet.

De band bracht in 2011 hun meest recente album uit maar zette geen zoden meer aan de dijk. Nu is er een soort van try out comeback met hun nieuwste release “No Fixed Address”, een album dat net zoals de laatste Foo Fighters album op meerdere plekken is opgenomen vandaar deze titel. De plaat trapt af met een grimmige klank over de stem van de frontman heen. Een filter die onnodig is en de fijne opgebouwde track nogal afdoet. Spijtig maar gelukkig is nog voor het midden deze verwijderd en wordt er lekker gerockt. “Million Miles an Hour” is hierdoor zeker een fijne opener van de plaat geworden. “Edge of a Revolution” klinkt wel meteen een stuk beter. De track die over de opstand gaat is geen overbodige luxe, door de harde klank en de opstand tegen de overheid is al vaker een onderwerp in hun tracks.

Het volgende nummer “What are you waiting for” start een beetje timide en saai. De energie lijkt er even uit en de electro klanken die uit de keys komen zijn niet echt pakkend. Een funky sound laat het volgende nummer beginnen, “Ske Keeps me Up” had net zo goed een Maroon5 nummer kunnen zijn en sluit totaal niet aan bij het totaal plaatje. “Make Me Believe Again” vervolgt het album en een strak drumritme laat de boventoon. Een typische radiotrack volgt, stevig maar niet te hard, een korte opbouw en een pakkend ritme. Op de helft van t album aangekomen volgt de semi-ballade “Satellite”. Het nummer is verassend sterk en de zang van Chad overheerst in een fijne toon. Het gitaarwerk van Ryan Peake is sterk en de eenvoud in dit nummer is oppermachtig.

“Get ‘Em Up” klinkt er zacht terwijl de toffe gitaarklank juist had mogen eruit knallen. Beetje zonde dat de countryrock sound wordt weggestopt. Ook is de mic weer geswitcht en een stuk minder boeiend. Een piano intro start de epische achtige klinkende track “The Hammer’s Coming Down”. Het zou zomaar de titel van een Thor film kunnen zijn. Zo klinkt de track ook. Een typerende film klank kleeft eraan. Eenvoudige tekst en saai middendeel.
“Miss You” is wederom een veels te zoet nummer voor deze rockband. Wellicht zoeken ze een nieuwe achterban maar de liefhebbers van hun oude rockklanken komen tot nu toe maar weinig aan hun trekken toe op dit album. Met nog twee nummers te gaan betwijfel ik of dat nog wel gaat gebeuren. “Got Me Runnin’ Round” is daar niet toe in staat maar toch brengt het nummer wat goeds met zich mee, een blazers orkestje vult de leegte lekker op. Het nummer swingt maar vergeet te rocken. Afsluiter “Sister Sin” heeft zelfs de blazers niet en is daardoor een zeer matig einde van een middelmatige plaat. De heren kunnen veel beter en zouden er goed aan doen om hun oude klanken terug te vinden. Vooruitgang is geen probleem maar dit werk is een verkeerde kant. Met slechts enkele hoogtepuntjes ben ik benieuwd of ze nog echt een weg uit dit dal gaan vinden.

Website
Facebook

Previous post

Ruben Verkerke Kultpodium 23 11 2014

Next post

Review: Whether, I – Catalyst

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.