Reviews

Review: Northward – Northward

Wat moet het toch heerlijk zijn op een schoon whiteboard te kunnen tekenen. Maar hoe doe je dat als je al jarenlang zelf muziek maakt en altijd wel iets uit het verleden zal meenemen?
Nightwish’s en ex After Forever vocaliste Floor Jansen en Pagan’s Mind’s gitarist Jorn Viggo Lofstad sloegen de handen jaren geleden al in een maar door de drukte in hun schema’s kreeg het project Northward nooit een echte vorm. Nu jaren later is het dan eindelijk gelukt en is aan de vooravond van weer een drukke Nightwish tour de cd-lancering gepland. Volgende week vrijdag, 19 oktober, komt de rockplaat uit. De self-titled album bevat elf heerlijke harde rocknummers waar je op verliefd kan worden.

Opener van de cd is tevens ook de single die de meeste inmiddels al gehoord hebben, “While Love Dies”. Hierin is meteen te horen dat deze twee rasartiesten voor elkaar gemaakt lijken te zijn. Je hart gaat meteen sneller kloppen als je de stem van Floor weer eens hoort los gaan op haar “eigen” manier. Waar ze in Nightwish in het verleden toch vaak andermans nummers diende te zingen is het nu voelbaar dat net zoals bij Revamp ze het zelf heeft mogen en kunnen creëren. Met haar kunde is dat dan ook niet vreemd want ze hoort tot de beste vocalisten op aarde. Ook Jorn mag zijn “zegje” doen want de gitaarsolo staat als een huis. Dat de focus op deze twee instrumenten zou liggen is dan ook niet verbazingwekkend maar sterker nog, de twee weten de band als een band te laten klinken zonder zichzelf teveel naar de voorgrond te schuiven.

“Get What You Give” is daar een voorbeeld van, met stevig slagwerk en een heerlijke bas op vult het de track goed op. Met uitzonderingen daar gelaten duren de nummers ook niet onwijs lang en zijn zeer radiovriendelijk (Kink, letten jullie even op). Dat deze metal helden zijn opgegroeid in de jaren ’80 en ’90 is te zeker te horen maar dat maakt het juist des te aangenamer om naar te luisteren. Het doet je verlangen naar de goede rockbands uit die tijd, want Northward is een combinatie tussen dat verleden en de hedendaagse rocksound. Dit is zeker ook waar te nemen in “Storm in a Glass”, een straight ahead rocknummer dat niet om de materie heen draait. Lekker uit volle borst meezingen is dan ook geen enkel probleem. Lekker tempo en hier en daar een riffje dat pakkend is gevolgd door een “break” waarbij je kan interacteren met elkaar op het podium.

Het nummer “Drifting Islands” is extra speciaal want op dit nummer is het tijd voor een duet. En niet zomaar een duet want het is namelijk met Irene Jansen, de zus van Floor. Ook dit nummer rockt heerlijk vooruit en vliegt zelfs voorbij omdat je zo aan het genieten bent van deze samenwerking. Tijd om naar het ener langste nummer te gaan, “Paragon”. Een van de sterkste nummers op de plaat maar trekt zich op bepaalde stukken ook wel lang, wat heel spijtig is. Want dit nummer neigt een beetje naar de rock kant van Revamp en laat echt mijn hart sneller kloppen want het voelt ook als een rock track van bands zoals Stereo, en voor wie mij kent, ik hou van dit soort bands/nummers!

Door met weer iets stevigers, “Let me Out”, knalt er meteen in en met een stevige baslijn staat het nummer als een huis. Ook dit nummer is zeer radiovriendelijk en je zou, wanneer hij in de playlist voorbijkomt, even wat harder moeten zetten om er optimaal van te kunnen genieten. Rock the shit out of it all! Niet alle nummers zijn natuurlijk super hard want het moet wel leuk blijven, “Big Boy”, swingt gewoon lekker. Lekker tempo door de drummer, gitaartje er overheen en verder niets aan toe te voegen.

“Timebomb” daarentegen is juist weer wat diverser, met verschillende tempi en krachten die in het nummer werken. Daarnaast zet Floor wat kracht bij en is ze helemaal onnavolgbaar. Haar stem neemt je mee door het nummer en zorgt ervoor dat al het andere erin naar een achtergrond verdwijnt. En wanneer alles een beetje verdwenen is en je in een soort trance bent beland begint “Bridle Passion”, een heel klein en intiem liedje. Een liedje dat je in miljoenen stukjes laat breken wanneer het op de juiste plek en volume zou worden gespeeld live. Oh shit, echt, dit nummer is zo breekbaar dat je het met zorg zou willen oppakken en liefdevol zou willen omarmen. Als je dan toch een ballade wilt spelen beste bands, als je dan toch iets heel moois wilt laten weerklinken in het intieme, maak dan dit!

Picture by: Hannes van Dahl

Met nog twee nummers te gaan is het toch even bijkomen van het vorige nummer hoor want “I Need” brengt het tempo al snel weer omhoog. Nog een keer stevig rocken en je haren zelfs een beetje door de lucht laten zwieren. Het nummer is zeer geschikt om je auto net iets sneller vooruit te stuwen of de gashendel bij een motor net iets verder open te draaien. Een soundtrack voor op weg! Het nummer voelt en speelt als een klassieke rock track. Iets waarbij “11”, de afsluiter op de plaat, je ruim zeven minuten in mee neemt maar dan vanuit een andere rock kant bekeken. Het is subtiel aangepakt en groeit in die minuten uit naar iets krachtigs. Het laat je nog een keer genieten van het spel tussen de twee, het is een waardige afsluiter van deze plaat.

Northward is vanaf 19 oktober verkrijgbaar en het is een aanrader hoor. Wie deze winter niet in de kou wilt zitten maar wilt genieten van een heerlijke rockplaat, schaf deze meteen aan. Hopelijk dat de twee, en de andere muzikanten, nog eens tijd vinden om dit live te gaan brengen want denk dat het sneller uitverkoopt dan een Heideroosjes comeback show.

Voor de liefhebbers is de plaat ook verkrijgbaar op vinyl, ga dus even naar je favoriete platenzaak en koop er eentje!

Liked it? Take a second to support MCSharQ on Patreon!
Previous post

Persbericht: Broederliefde op 8 februari 2019 terug naar Grenswerk!

Next post

SharQ Talk #23: Phoenix'Ashes

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.