Reviews

Review: Papa Roach – F.E.A.R

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

papa

papa2Een nieuwe plaat! Een nieuwe plaat van Papa Roach, een van de bands die in de jaren zeroes faam maakte met hits zoals, Broken Home en Time and Time Again. Vorig jaar traden ze nog op in Tivoli Vredenburg met ons eigen The Charm The Fury in het voorprogramma.

Nu is de band terug, drie jaar na The Connection welke niet echt heel veel gedaan heeft in Nederland. De zaal was vorig jaar gevuld met zeer trouwe nieuwe en oude fans maar hits dat is verleden tijd. Nu met het album F.E.A.R is er zeker weer gekozen voor een mainstream sound.

Vanaf de eerste slagen in “Face Everything and Rise” is dit duidelijk te horen, de stem van frontman Jacoby is catchy zoals altijd en de band zoekt zeker geen uiterste op. Geeft ook helemaal niet want dat is wat de huidige fan ook niet meer verwacht. De screams/grunts van de frontman zijn goed behapbaar ook voor een gemiddelde luisteraar. Met nummers braaf tussen de drie en vier minuten volgt “Skeletons” die lekker aftikt. Ritme wordt niet echt volgehouden en na een drukker intro wordt er even gas terug genomen voordat in het refrein begint waar de snelheid weer een beetje terug komt. De samenzang tussen Jerry Horton, de gitarist, en Jacoby maakt het wel af, het klinkt krachtig. “Broken As Me” slaat gelukkig weer wat harder door dan zijn voorganger en met een dikkere bas sound is hij zeer aangenaam.

Op een of andere manier klinkt “Falling Apart” een beetje als vanouds. Zoals de band in de jaren ’90 opkwam, lekker stevige rock zonder bijzondere kantjes. Heerlijk om dit weer terug te horen in de sound, een zeer grote plus. De rust in de stem van de frontman zorgt ervoor dat hij veel beter klinkt in het nummer “Love Me Till It Hurts” een nummer dat met een aparte slag in het drumwerk catchy klinkt. Een zeker meezing gehalte heeft dit nummer wel dus live gaat het zeker lekker aanslaan. Een zaal vol gillende/zingende fans moet zeker een boost geven aan het refrein. Zo volgt “Never Have to Say Goodbye” stilletjes en zonder echt indruk te maken, gelukkig komt hierna een nummer wat me wel doet verbazen. Maria Brink is namelijk de zangeres van In This Moment, een van werelds leukste bands en zij doet mee op het nummer “Gravity”. Dit nummer is door deze dimensie een verwelkomende afwisseling. De sound tussen deze twee vocalisten is geweldig, de mix en de kracht vult elkaar goed aan zonder door te slaan naar “te hard”.

“War over Me” en “Devil” volgen, beide liggen na het horen van voorgaande tracks in het verlengde hiervan. Niets bijzonders maar het vult de maar liefst zesendertig minuten duren plaat aardig op. Gelukkig is er nog een toetje voor het laatst bewaard. Wederom een samenwerking, nu wellicht iets minder voor de hand liggend want Lupe Fiasco doet namelijk mee. Het nummer “Warriors” is stevig, hevig en rockt heerlijk. Het “rap” gedeelte wordt dan ook aan Lupe overgelaten waar de rest vol snelheid er doorheen gejaagd wordt in minder dan drie minuten, spijtig had wel langer mogen duren!

Het album komt vrijdag uit en is zelfs op Vinyl verkrijgbaar in de betere platenzaak!

Website
Facebook

Previous post

Review: Mark Ronson - Uptown Special

Next post

Review: Blind Guardian - Beyond the Red Mirror

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.