Reviews

Review: Sir James – My Love The Drunk

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

sirjames2Ook dit bandje is weer zomaar opgedoken en via een crowdfunding project konden deze heren hun debuutplaat opnemen. Sir James bestaat uit Tomasso Sarri(Vocals), Frank van Kasteren(Gitaar/Vocals), Ralf Pouw(Bas/Vocals), Anne Punt(o.a Orgel/Vocals) en Joost Wesseling(Drums/Vocals). Zoals je al ziet zingt iedereen mee op dit album, als het nu leadvocals of backing vocals zijn maakt niet uit. De samenzang en de kracht die dit geeft is geweldig.
Het album is opgenomen eind 2013 en ziet nu dus het levenslicht. Een schitterend werk, twaalf mooie nummers op een rij.

Opener “Don’t tell The Kids” begint lekker met een rustige gitaar en orgel waarna de stem van de zanger er op een doffe achtergrond overheen klinkt die langzaam naar de voorgrond wordt verschoven. Het laat nummer laat meteen horen waar deze band toe instaat is. Samenzang en goed afwisselend werk op de instrumenten. Het voelt soms experimenteel maar dat had ik ook niet anders verwacht aangezien deze band onder het “Silence Du Monde” collectief valt. O.a Wooden Saints en Orlando komt hier namelijk ook vandaan. “Lion” volgt het nummer op en is een nummer dat van groot naar klein en weer terug wordt opgebouwd. Heerlijke afwisseling, een nummer dat zomaar de hitlijsten zou kunnen betreden als het als single wordt uitgebracht. Het doet wel een beetje denken aan Mumford and Sons als je goed luistert. Het volgende nummer begint weer heerlijk, “Chapel”, maar eindigt erg abrupt. “This One’s On Me” blinkt uit door het kleine, de bas die heerlijk klinkt, de zachte zang eroverheen en rust in het drumwerk. Sir James op zijn best wellicht.

“Good Morning” een lekker wakker wordt liedje met fijne samenzang. Al vind ik dat de zang wat scherper had mogen klinken in plaats van het doffe wat nusirjames verwerkt zit. Het volgende nummer begint lekker vrolijk en heet “Cheer Up”. Met een fijne gitaarklanken en pianospel is het begin lekker. Titelsong van de plaat, “My Love The Drunk”, gaat hier lekker mee door. Het geheel klinkt zeer op elkaar ingespeeld en voegt echt iets toe. Geen drukte, geen machtsspel te horen op de hele plaat. Met een zware bas ondergrond klinkt “Tuesday Night” daarin tegen wat donkerder en is gelijk een stuk drukker wat betreft de verschillende geluiden. Nummer negen op de plaat is “Colder Place” op een of andere manier een bijzondere plaat. Het nummer klinkt zwaar maar wel heel fijn. De klanken zijn anders dan op de rest van de nummers, de zang klinkt dieper en het orgel overweldigend.

“In The First of Light” zal vooral herinnerd worden, ondanks de geweldige gitaarsolo, door het kinderkoor dat mee doet. Een geniale toevoeging voor het stuk. Het geeft net de extra boost en twist aan het nummer, wat weer prima onder het kopje experimenteel valt. “Cold Parade” en “Staring” sluiten deze 43minuten durende plaat af. Beide nummers sluiten prima aan bij de overige tracks en laten goed horen dat deze band groeiende is en veel te bieden heeft voor de toekomst. Tijd om overal de naam te zien opduiken, festivals en in het najaar bij de clubtours. Als voorprogramma of hoofdact, mij maakt het niet uit. Spelen is voor deze heren passie en plezier, maar na de release van het album dit najaar ook wel beetje een must. Gefeliciteerd jongens met dit mooie werk!

Website
Facebook
Twitter

Previous post

Review: Avalance - Glass Silver Lining

Next post

Festival: Zomerparkfeest Venlo Dag 1 14-08-2014

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.