Reviews

Review: Sonata Arctica – The Ninth Hour

14358691_10154447254312969_6892037586446616039_n

Vandaag komt Sonata Arctica met de opvolger van Pariah’s Child uit. Alweer het negende studio album van de Finnen draagt de titel “The Ninth Hour”. Ditmaal geen bandvernieuwingen en dat is ook wel weer eens lekker voor de band die het album onder de vlag van Nuclear Blast uit brengt. Het is maar een drukke periode voor het platenlabel maar dat zijn ze wel gewend rond deze periode.

“Closer To An Animal” en “Life” openen de plaat en vanaf dat moment is eigenlijk wel duidelijk dat Sonata Arctica niet op de vernieuwende pad is ingeslagen maar lekker door gaat met wat ze heel erg goed kunnen, symfonische metal maken met de zo herkenbare stem van Tony. Vele fans zullen dus opgelucht ademhalen want je weet het maar nooit met bands die al behoorlijk wat albums hebben afgeleverd. Lekker meezingen met de geniale teksten als “Lalalala” en “Lalalala” ontbreekt niet op het begin van de plaat.

Door met de fantastische/fantasie teksten in “Fairytale” een heerlijk opgewekt en vrolijk nummer met een stevige drumslag door Tommy natuurlijk. Het tempo wordt er goed ingehouden maar met “We Are What We Are” wordt toch even een rust pauze ingelast, best vroeg zo als vierde track. Maar het blijkt niets meer dan een diepe adempauze te zijn want de band zet “Till Death’s Done us Apart” hoog in. Het nummer is een sterkhouder op het negende album. Dit is Sonata Arctica op zijn best, een goed uitgewerkt nummer dat alle kanten van de band 14222341_10154404455227969_7518117746718093812_nbelicht. De rust en kalmte maar ook het hardere steverige werk komt erin voorbij.

Speedy door met “Rise A Night” na “Among The Shooting Stars”. Lekker uptempo om rondjes te kunnen rennen tijdens het optreden, on en offstage. Niks bijzonders, gewoon even vier en een halve minuut doorpompen. Hetzelfde geldt voor “Fly, Navigate, Communicate” waarin een gitaarsolo de boventoon pakt. Ho Ho Ho even weer op adem komen, prima dat kan!, “Candle Lawns geeft je daarvoor de tijd. Aanstekers in de lucht en wenen maar. Het nummer blijkt slechts een opmaat naar de langste track op het album.

“White Pearl, Black Oceans – Part II, “By The Grace of the Ocean” is adembenemend mooi vanaf de eerste klank. Alsof een soundtrack van de film per ongeluk op de “The Ninth Hour” is beland. Kan de band hier geen award voor krijgen! Het nummer bestaat enkel uit pure liefde voor de muziek verpakt in een liedje. Tien minuten laten je voorbij dromen met een onrealistisch gevoel achterlatend. En dan moet het slotstuk, “On The Faultline” nog komen. Het ingetogen nummer sluit prima af maar staat in het niets na zijn voorganger.

Het album The Ninth Hour is vanaf vandaag verkrijgbaar bij de betere platenzaak (aanrader voor vinyl!) en natuurlijk te beluisteren op Apple Music. Ja jullie hebben vorige week allemaal braaf de Epica cd gekocht maar deze mag ook zeker niet ontbreken in de platenkast! Wil je de band nog zien op tour, 013 Tilburg is al uitverkocht er zijn nog enkele tickets voor Patronaat in Haarlem! Vandaag werd ook aangekondigd dat de band op 1 april 2017 naar Eindhoven (Effenaar) en een dag later in TivoliVredenburg in Utrecht.

Previous post

Review: Sum 41 - 13 Voices

Next post

Persbericht: Amber Kamminga - Getting to know you

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.