Reviews

Review: Sonic Syndicate

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

ss1Voor wie van een fijne dosis metal houdt komt helemaal aan zijn trekken bij het nieuwe Sonic Syndicate album. Wie de band al een tijdje volgt weet dat er nogal wat veranderingen hebben plaatsgevonden. Erg veel bandwisselingen de afgelopen jaren maar nu lijkt de band een stabiele eenheid te hebben gevonden. Met Nathan J Biggs op zang is er wederom een nieuw knalwerk uitgekomen. Robin Sjunesson verzorgt zoals altijd de clean vocals maar bovenstaande is de grunter van het stel. Met deze nieuwe plaat zet Sonic Syndicate zichzelf opnieuw neer. Het titelloze album knalt er meteen lekker in met Day of the Dead en zet meteen de trend voor de overige tien nummers. Met scherpe gitaren en strakke solo’s weet de band een prima album af te leveren. Vooral op “hard” wordt flink ingezet. Om nog een onderscheidt te maken tussen de vele rock/metal bands is het erg lastig om het huidige Sonic Syndicate te vinden. Het klinkt bijna als dertien in een dozijn. Echter zit de productie erg goed in elkaar en kan de band tevreden zijn met het resultaat. De elftracker zit vol sterkte grunts en fijn vocalen. Day of the Dead en Black Hole Halo openen het album waardoor het verleden echt achter hen wordt gelaten. In 2009 speelde de band nog lekker op het Geuzenpop festival als nieuweling maar met de nieuwe plaat op zak moet er toch echt meer uit te halen zijn voor de Zweden.

Het nieuwe album, Sonic Syndicate, komt uit de stal van Nuclear Blast en dat is goed te horen doordat het erg gemaakt klinkt. ssTotaal niet erg trouwens want hierdoor maakt de band een grote stap vooruit. De schoonheid van het gepolijste werk zullen we het maar noemen. Met Long Road Home en Revenge wordt er een balans gezocht tussen grunts, clean en solo’s. Soms klinkt het erg overdreven maar door het strakke drumwerk blijft alles netjes binnen de lijntjes. Before You Finally Break(met gastvocalen van Soilwork’s Björn Strid) en Catching Fire hadden bijna Amaranthe nummers kunnen zijn door hun “netheid” en afwisseling van clean en grunts. Mist enkel een mooie vrouwenstem nog. Nummer 7, Unbreakable, is een erg sterke track op het album. Het klinkt meer als een Alter Bridge rockachtig nummer dan een gedwongen Metal track. Wellicht een goede weg voor de band om in te slaan. Echter staan er niet zoveel van dit soort tracks op hun album. Direct wordt namelijk het vorige nummer teniet gedaan met “It Takes Me”, een track die het prima gaat doen op festivals door de grote herkenbaarheid in sound en vocalen. De drie afsluiters op het album, See What i See, So Addicted en The Flame That Changed The World zijn met hun verschillende klanken en speeltijden erg divers. Eerst genoemde is minder dan drie minuten, gevolgd door bijna zes om af te sluiten met iets meer dan vier minuten. See What i See is weer lekker hard maar in balans waarin tegen So Addicted het evenwicht weer, mede door de tijdsduur, ver te zoeken is. De afsluiter mag er zeker zijn, nog even flink knallen en dan de deur dicht. Het viertal Zweden heeft een goede plaat afgeleverd waar ze trots op mogen zijn! Met het self-titeld album wordt een vernieuwde weg ingeslagen. Nu is het tijd om flink te touren en zichzelf te gaan bewijzen!

Website
Facebook

Previous post

Review: Jason Mraz - Yes

Next post

Review: Blueprint – Respect The Architects

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.