Reviews

Review: Steel Panther – All You Can Eat

Door: Rick Vechel

Met veel spanning heb ik er op gewacht.
Zeker met de lancering van “Party Like Tomorrow Is The End Of The World” en “The Burden of Being Wonderful“-videoclips en hun show in de 013 te Tilburg op 12 maart 2014. Maar het album is er! En ik mocht er naar luisteren…
Informatie vooraf: Ik ben een glamrock fanaat. Ik maak er absoluut geen geheim van – ik ben zelfs eigenaar van een mooie panter (hint!) legging. Maar het gaat hier gelukkig niet over mijn smaak in kleding, maar over Steel Panther.

Met veel plezier, presenteer ik mijn review van “All You Can Eat”, van Steel Panther.

Een waarschuwing vooraf:
Het materiaal van de band is meer dan eens niet geschikt voor jonge luisteraars en daarbij ook jonge lezers van deze review. U bent gewaarschuwd!

All You Can Eat is het vierde studio album van de band Steel Panther (eerste onder de vorige naam Metal Skool), die morgen zal verschijnen op CD.
Ze hebben er zin in. Terecht.
Allereerst, de albumhoes. De jongens hebben honger.
Seks, drugs en “METAAAL” stonden al hoog in het vaandel en niets wijst erop dat ze deze fase zijn ontgroeid.

Cover-Steel-Panther-All-You-Can-Eat

Nu de muziek. Het album telt twaalf nummers. Ik zou meer kunnen eten.
Maar ze zeggen dat langzaam eten goed is. Oké dan.
Het album start rustig. De intro van het eerste nummer “Pussywhipped” begint dan ook met een rustig (akoestisch) gitaarspel waarin Satchel laat zien dat hij meer kan dan alleen solo’s. De kenner wist het al. Die man is briljant op de gitaar.
Maar het duurt niet lang voor de weer zoals vanouds hard aan het werk gaan.
– Pussywhipped is een bericht voor de mannen. Het eerste ‘piece of advice’ van de mannen; aan de mannen – Trek de broek aan en wees dé man. De boodschap is typisch Steel Panther, de muziek wat minder typisch. Pussywhipped heeft een trashy muzikale feeling. Niet dat het niet lekker is: de haren mogen meteen los. Maar Steel Panther varieert wat meer qua stijl in dit album. Het is even wennen. Slikken, bedoel ik. Het is immers Steel Panther.
– Op de voet gevolgd door “Party Like Tomorrow Is The End Of The World” mag het meezingen beginnen. De eerdere release van de videoclip loont zich: De teksten zijn al bekend. Het nummer blijkt minder sterk zonder clip.
Maar het nummer past wel perfect bij Steel Panther. Met een bijna gevoelige bridge in het nummer, weten we het zeker – dat zou best een leuk feestje kunnen zijn.
Zeker met de koe-bel.
– Het volgende nummer laat nog minder aan de verbeelding over. Steel Panther gaat ons iets leren, zoals ze eerder ook deden bij bijvoorbeeld “The Shocker” (Feel The Steel, 2009). Nu is het tijd voor het fenomeen “Gloryhole“. Ik heb er geen ervaring mee, maar Steel Panther voorziet me van een kleurrijke omschrijving, ingezet door een stevige gitaarriff en een nog sterkere partij drums. Een welkom gevoel van de luide band die met het voorgaande nummer nog redelijk rustig was. Wederom is er genoeg plek om lekker mee te zingen – Ik noem het gerust een chant. Gevolgd door een pittige gitaarsolo – het blijft wel glamrock! Het hele nummer zet stevig door. Mijn airguitar kon uit de kast.
– Nu? Nu wordt het een beetje ranzig. Zelfs meer dan ik van Steel Panther gewend was.
Met pijn en moeite geef ik de titel (die zichzelf wederom duidelijk maakt): “Bukkake Tears“. Het nummer begint als een echte powerballad. Een zacht gitaargeluid en een zanger die met gevoel zingt alsof er een slechte boodschap onderweg is. Maar de tekst verbloemt niets. De tekst? Je ziet door zaad (ja, dat zaad) geen tranen van de vriendin – ondanks dat de bukkake haar idee was. Dat was je verhaal en moraal.
Het refrein komt niet zo mooi naar voren maar qua muziek – netjes. Ergens bekruipt me wel het idee dat het toch steeds meer gaat om Michael en Satchel. Veel spectaculairs van de ritme sectie komt nog niet naar voren. Behalve de koe-bel. Punten voor Stix.
– Daarna gaan we weer hard. Sterk riff, lekkere solo en van die typische glamrock shouts. Waar gaat het dit keer over? “Gangbang At The Old Folks Home“. Bekend met “Phileine Zegt Sorry”? Denk aan de introductie. Dat, ja.
Maar het nummer knalt er in ieder geval lekker op los.
– Een heerlijke terugkomer van Bukkake Tears en een lekkere opmars naar “Ten Strikes You’re Out“. Dat nummer start met een lekker blues riff –  de roots van metal is duidelijk aanwezig. Het gaat lekker hard en de lyrics ook! Dit nummer geeft een vrouw tien kansen alvorens ze aan de kant geschoven wordt. Pussywhipped? Het is wel heel erg coulant naar de standaarden van Steel Panter, gezien eerder ervaringen. Voorbeeld? “Critter” (Balls Out, 2011).
– Nu komen we aan bij wederom een ballade en tevens de tweede videoclip van dit album: “The Burden of Being Beautiful“. Van het eerdere tempo blijft weinig over maar het past lekker in de flow van het album. Alles richt zich nu op Michael Starr, die hier als spreker vol door de speakers knalt. Over geweldig zijn. Niemand die hem snapt. Muzikaal is het verder niet zo spectaculair hoewel de solo wel aan sluit bij de ‘eenzame hoogte’ van Michael. Michael vervult deze rol overigens met flair – ik zie het voor me: Als een L’Oreal reclame die het ingehuurde model aan de kant schuift.  Omdat hij het waard is.
– De nek heeft inmiddels even rust gehad. Mooi, want bij “Fucking My Heart In The Ass” moeten we headbangen. Schreeuwende gitaren, knallende drums en een titel die vragen op roept. Typisch Steel Panther. Het rockt lekker en knalt lekker door. Een mooi opmars naar “B.V.S.“.
– Dames, jullie worden op de tenen getrapt. Dat werd tijd – het is immers Steel Panter. Ik zal niets verklappen. Maar vrees niet – Rockend en met een flink tempo zal Steel Panther hun best doen om de vrouwen hier vanaf te helpen. Ze beloven het.
Maar Steel Panther is weer terug! Eindelijk wat stevigs met vrouw onvriendelijkheid. Zo kennen we immers Steel Panther.
– Houden ze dit vol? JA! Want het nummer dat erna komt, is eentje waar ze al enige tijd mee hebben geplaagd.
Steel Panther heeft een aantal ‘talkshows’ online gezet op YouTube, waaronder “Love on the Rocks”.  Hierbij zat een themesong met de tekst: “You’re beatiful when you don’t talk”. Raadt eens hoe dit lied op het album heet?
Instrumentaal als een mooie powerballade, Michael die het zingt als een lofzang: Niets is minder waar.
‘Je bent beeldschoon, maar praat alsjeblieft niet.’ Het tempo gaat weer even omlaag – de flow is een fijne golfbeweging aan het worden.
– Nu geeft Steel Panther ook niet meer toe, met het (wederom) thrash metal-like “If I Was The King“. Het is een heerlijk nummer om lekker op los te gaan. Daarbij zal de tekst menig man bevallen. Zelf twijfelde ik nog over de punten die Michael aanbracht als “Koning” (“feed the homeless to the whales” of “And the minimum cup size would have to be a double D” bijvoorbeeld), maar met één ding was ik het eens. Satchel als ‘Court Jester’ = TOP geregeld.
Het rockt, het swingt… En krijgt een trap door de afsluiter op de plaat. En niet in positieve zin.
– “She’s On The Rag” volgt het swingende “If I Was The King” op. Hoewel het weer een sterk rocknummer is, sluit het niet zo sterk aan met “If I Was The King”. Het nummer is wel weer sterk vrouwonvriendelijk en nodigt (natuurlijk) uit tot meezingen.
Wat je nog een klap kan opleveren van vrouwelijke medebezoekers. Worth it.
Of je moet plots heel goed leren hoe jij je dekbed verschoont. Worth it?

Steel Panther sluit de plaat in ieder geval stevig af en ze mogen terugkijken op een lekker album.
Wel lijkt de band iets ‘rustiger’ te worden (qua imago) en de nummers zijn minder vrouwonvriendelijk dan dat we van ze gewend zijn. Zouden ze toch zelf “Pussywhipped” zijn nu? Of willen ze gewoon nog meer tieten bij hun optredens verkrijgen en geven daarom iets meer coulance? Who knows!
Mijn tip? Zet het album op. Doe dat nog een keer en zing mee.
En blijf dat doen. Je vriendin zal het zelfs nu iets meer waarderen.
Previous post

Review: Delain - The Human Contradiction

Next post

Review: Dawn of Destiny – F.E.A.R

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.