Reviews

Review: Symphony X – Underworld

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

Symphony X - Underworld - Artwork

De heren van Symphony X zijn terug met een nieuwe plaat, getiteld Underworld. Deze week ziet hij het levenslicht en het is een pracht plaatje geworden, maar iets anders had ik ook niet verwacht. De band loopt al heel wat jaren mee en hadden zelfs de eer om Epica in hun voorprogramma te mogen hebben staan lang lang geleden.

De plaat begint met een heuse “Overture”, een opbouw naar de kracht die zo meteen gaat komen. Een “force” die groeit en groeit want zodra “Nevermore” de plaat echt van start laat gaan is het meteen vol er tegenaan. Frontman Russell Allen is natuurlijk een powervocalist waar je u tegen moet zeggen. Samen met Michael Romeo (gitarist) worden de nummers stuk voor stuk opgebouwd met veel gevoel. Drummer Jason Rullo kickt aardig hard door waardoor de snelheid overeind blijft tijdens het gehele nummer.

Een dikke baslijn komt je om de oren vliegen door Michael Lepond en het onnavolgbare toetsenwerk wordt verzorgd door Michael Pinnella. Al twintig jaar staat deze grootmacht aan het front en zo klinkt het ook. Het gemak waarmee titeltrack “Underworld” gespeeld wordt en het verhaald wordt overgebracht is adembenemend. Een afwisseling met het koor maakt het lekker klinken en even weer iets anders. De wisselwerking tussen de bandleden is hoorbaar, zo wordt het geheel versterkt. Het wat rustigere “Without You” sluit hier wel goed bij aan. Een typische single track is het wel, bijna meezingbaar. Het nummer duurt bijna zes minuten, niet heel vreemd want slechts een nummer komt onder de vijf minuten uit, voor de rest wordt alle gemak genomen. Iets wat heel herkenbaar is bij deze band, goed uitgewerkte songs.

Om weer even flink wat gas bij te geven is “Kiss of Fire” prima op plek nummer vijf terecht gekomen, want je zou er maar bij in slaap zijn gedommeld. Raken klappen van de drummer, stevige baslijnen en we zijn weer van start hoor. Een track waarbij een moshpit zeker live niet gaat uitblijven, Russell zet weer zijn juiste beentje voor en het is een groot feest.

Tijd om bij te komen heb je niet want als “Charon” begint zijn alle riffjes weer uit de kast getrokken en is het weer tijd voor vingervlug werk van de gitarist.

Maar dan is het tijd voor de meest epische track van de langspeler, “To Hell and Back” is tevens de langste track van de plaat en kent alle vormen en geluiden die Symphony X in zich heeft. De afwisseling tussen rust en snelheid, hoog en laag, riffs en drums. Het valt als puzzelstukjes achter elkaar in elkaar. Altijd fijn om te horen dat er nog steeds bands weten hoe ze dit moeten doen zonder de saaiheid te laten opborrelen.

“In My Darkest Hour” en “Run With the Devil” lijken tussennummertjes want met een snelle start lijkt het het meeste gehaaste nummers van de plaat. Tuurlijk hou je hiermee de snelheid op pijl maar had niet gehoeven zeker na het voorgaande werk. Weer even wat meer rust creëren met “Swan Song”, pianoklanken openen de track en het danst als een groot geheel voorbij. Totaal niet hard maar juist helemaal in balans van top tot teen. Een dans zal ik het niet noemen maar het zwemt heerlijk voorbij.

Als afsluiter staat de track “Legend” op de langspeler, en legendes dat zijn deze heren zeker. Nog een maal genieten van de band en extra nog een beetje van de zanger Russell want hij heeft na al deze jaren nog altijd de kracht in zijn stem om te overtuigen dat Symphony X ertoe doet.

De plaat is later deze week te verkrijgen via de bekende wegen.

Previous post

SharQ Bite: System Overthrow - System Overthrow

Next post

Review: Lamb of God - V||: Sturm und Drang

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.