Reviews

Review: The Gaslight Anthem – Get Hurt

Tekst & Foto’s: Sharik “MCSharQ”

tgaHet is deze week wel echt “de week van de lange albums” want ook The Gaslight Anthem levert met zijn nieuwe album “Get Hurt” weer een echte langspeler af. 16 nummers in een klein uurtje. Waar de afgelopen tijd mijn geklaag vooral ging over cd’s die eigenlijk onder het kopje EP had moeten vallen is volledig teniet gedaan.
De heren uit de New Brunswick, New Jersey (USA) brengen deze week alweer hun vijfde studio album uit. Het album is de opvolger van Handwritten uit 2012 die hoog scoorde in de Nederlandse hitlijst. Zou het de heren lukken met dit album dan eindelijk eens op nummer 1 te komen in de hit charts?

De opener “Stay Vicious” laat dat nog niet blijken, het nummer gaat matig verder waar de mannen gebleven waren. Catchy sound, leuk gitaarspel en matige zang als resultaat. “1.000 Years” volgt in het zelfde stramien, het lijkt wel of er gezocht wordt naar een vernieuwde sound maar in het zelfde jasje. Erg lastig want ze zouden gewoon eens de verkeerde afslag moeten nemen. “Get Hurt” is de titeltrack van het album en tevens de single. Een matige pop rock song als resultaat. Het is een typisch liefdesliedje zonder scherpe kantjes met bijpassende clip.

Zanger Brian Fallon wordt wakker en begint met een betere stem aan “Stray Paper”, al blijft de band nog met een matig tempo achter. Spijtig want de heren kunnen veel 22 The Gaslight Anthembeter. Tijdens “Helter Skeleton” begint ook de rest van de band wakker te worden en spelen ze een aardig potje mee. Een prima track die veel beter als eerste single uitgebracht had kunnen worden. “Underneath The Ground” valt meteen weer helemaal terug in een rustig tempo en is de “ballade” van de plaat. Wel met een poppy voice maar een rustige synthesizer als ondergrond. Gelukkig gaat de band weer lekker op tempo raken in “Rollin’ and Tumblin” een track die mij wat meer vertrouwen geeft voor de andere helft van het album. Lekker uptempo met de rauwe stem van de zanger weer als leading van het geheel.

“Red Violins” begint een beetje als een U2 track uit het verleden en kent door een fijn drumritme een leuke toevoeging tijdens een festival show. Kan iedereen fijn mee klappen maar verder niet heel bijzonder. Gelukkig is het album nu lekker op gang gekomen, nog steeds geen topplaat maar een voldoende haalt het al. “Selected Poems” doet daar lekker in mee, de nummers komen zelden boven de vier minuten uit en zijn dus kort en krachtige pop rock nummers geworden.

Een van mijn favoriete tracks op het album is: “Ain’t That a Shame” want daar zit snelheid in, klinkt lekker rauwig en zit goed in elkaar. Een fijne gitaar ondersteuning zorgt ervoor dat hij lekker weg luistert. Weer een ballade, ditmaal wel goed uitgewerkt en fijn, “Break Your Heart”. De laatste track van het “normale” album alweer bereikt, “Dark Places” knalt er nog een keer flink in en de band bewijst zich hiermee dat ze toch echt wel goede rock nummers kunnen maken, spijtig dat dit in het begin van het album nog niet merkbaar was.

22 The Gaslight Anthem

En dan opeens zijn er vier bonustracks, nergens voor nodig, maar wel aardig dat ze erop staan.
“Sweet Morphine”, “Mama’s Boys”, “Halloween” en “Have Mercy” zijn gewoon cadeautjes. Lekkere nummers stuk voor stuk maar bij het weglaten mis je niets. Voor de echte liefhebber dus wel een must.
Het album was helaas niet wat ik ervan verwachtte maar is niet slecht overall gezien. De tweede helft is stukken beter dan de aftrap en wellicht moet je er doorheen luisteren dat dit al het vijfde album is en je dus meer verwacht van de band.

Website
Facebook
Foto’s

Previous post

Review: The Royal - Dreamcatchers

Next post

Review: Godsmack - 1000hp

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.