Reviews

Review: The Royal – Seven

Voor wie The Royal nog niet kent begint het album meteen met een flinke “Thunder”. Het geweld mag meteen de kooi uit en de band laat het beest dan ook direct los. Een goed plan want de vijf heren hebben nog nooit zo goed geklonken. Het lijkt wel of er na hun stormachtige eerste langspeler “Dreamcatchers” een nieuwe wind is gaan blazen. Tuurlijk zijn bepaalde klanken gebleven, maar voornamelijk is er opnieuw gekeken hoe de band zich wil profileren.

Door een vernieuwde en eigen sound te geven aan het geheel is de lente officieel begonnen.
Sem’s stem klinkt een stuk volwassener en klaar voor een zware tijd die gaat komen. Met 22 shows in toch relatief korte tijd wordt dat ook wel van hem gevraagd. En dit gaat enkel het opstapje zijn want hierna kan niemand meer om ze heen. Nederland heeft met The Royal, The Charm The Fury (net getekend bij Nuclear Blast/Arising Empire) en For I Am King een mooi kopgroepje gevormd waar vele landen jaloers op zullen zijn.

Door met de plaat dan waar de track “Feeding Wolves” geplaatst is voor single “Windmill”. Een track welke bij release mij meteen een oorbug gaf. Een catchy sound zoals gewend maar dan een slag harder en sterker uit de verf komend.
“Creeds and the Vultures” lijkt wat ingewikkelder en drukker te klinken maar laat daardoor ook horen dat de band meer is dan enkel de herkenbare klankjes, een onderdeel van die stap voorwaarts. Dat wordt nog eens zachtjes benadrukt wanneer de track iets over de helft passeert.

Maar wordt ook doorgetrokken tijdens de piano intro van “Counterculture”, waarvan vorige week een prachtige video uitkwam. Het nummer weerspiegelt de huidige sound van De band slechts met een schim maar is desondanks toch een van de sterkhouders. Waarmee ik slechts wil zeggen dat een “easy” nummer slechts het begin is naar de zoveelste overstijgende top op dit album. Een festival nummer waarmee ze snel het publiek op hun hand zullen krijgen.

Ook de “Interlude” is goed bedacht en geplaatst. Mooi in het midden van en voor de titeltrack “Seven”. De rust en kalmte voor de storm, maar niet even een vlugge track.
Wanneer “Seven” dan weerklinkt is het even een omslag door de bas intro die het nummer in beweging brengt. You go Loet!
Het nummer knalt uit je speakers dus zorg dat je de volumeknop nog even een tandje bij zet. De diepte in dit nummer is echt sterkhouder van wat hiervoor al is geschreven, het is een next-level plaat voor ze geworden.

“Life Breaker” en “Thalassa” volgen waarbij vol gas doorgeslagen kan worden door heren. Niet enkel op drums waar Tom een stevige basis neer legt maar ook Pim en JD op de gitaren kunnen even rond stuiteren over het podium en daar zal het publiek graag in meegaan. Het is even een slag harder af en toe dan tot we tot nu toe gehoord hebben van ze vooral “Thalassa” gaat er flink op aan. Maar dat geeft niks, het is heerlijk!

Helaas loopt het album alweer richting het einde, “Draining Veins” als voorlaatste track op de bijna vijftig minuten langspeler. Met “Viridian” is er een sterk slotwerk geleverd met de langste speelduur van het album. Ruim zes en een halve minuut worden gevuld door The Royal. Zeer smakelijk einde!

Het album is vanaf nu verkrijgbaar in de betere platenzaak op cd en vinyl! Maar natuurlijk ook te streamen op de bekende adressen. Get Yourself a copy now!

Foto’s van the Royal check hier

Previous post

Persbericht: De line-up is compleet!

Next post

Persbericht: Eerste bands Schollenpop 2017 o.a MaYaN & Danny Vera

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.