Reviews

Review: The Saturnine – The I in Every Storm

Tekst door: Sharik “MCSharQ”

The Saturnine stopt! Maar nog even voor het einde wordt ook de laatste EP nog gepubliceerd. The I in Every Storm is de laatste EP van de heren die er vorig jaar mee stopte. Om het verhaal toch nog compleet uit te brengen is er voor gekozen om het werk samen te voegen en als total collection aan te bieden onder diezelfde naam. Om het nog extra speciaal te maken zijn er ook op de plaat nog unieke live opnames toegevoegd. Hierdoor is het werk maar liefst zestien tracks tellend.

a1361059914_10De eerste vier tracks zijn het daadwerkelijke nieuwe album beginnend met “Turn”. Wetende dat Eric Hazebroek het me nooit makkelijk maakt met zijn projecten/bands is ook dit meteen hoorbaar want de band knalt er meteen hard in maar wel met een rustig intro voor de opbouw. De stem van zanger Sander v/d Thillart is doorgewinterd en pakt het meteen op. Spijtig overstemt hij hierdoor ook meteen de band en valt de gitaren soms wat in het duister. De bass van Douwe de Wilde daarin tegen klinkt luid en duidelijk door de speakers door. “Hide & Seek” is door de rauwe stem een heerlijk nummer geworden. Het gitaarwerk is subliem en is, zeker als je goed luistert, een knap staaltje werk. Die Eric weet ze wel te schrijven!

Als derde volgt de rock ballade “In Your Room”(oorspronkelijk Depeche Mode), verschillende tempi en volumes komen voorbij. Een wat matte drum op de achtergrond mag gelukkig loskomen tijdens de refreinen waar er weer heerlijk door wordt geslagen. De balans is even zoekende maar vind zich terug op de helft van de track. Dhr Hazebroek staat bekend om zijn lange stukken en instrumentaal sterke gitaarpartijen, zo ook op de vierde en laatste track van de EP met de titel “The Long Way Down” laat namelijk zien dat de band een verlies zal zijn voor de rock wereld. Het nummer zit tot in perfectie goed in elkaar gewerkt en is met een tijdsduur van zeven minuten een klein meesterwerkje geworden.

De EP “The I in Every Storm” is hierbij ten einde gekomen maar gelukkig hebben we nog twee EP ’s die zijn toegevoegd aan de playlist want met “The Sun Sets Red” wordt je meteen meegenomen in het verleden van de band. Het was de openerPromo004 van Within Without uit 2004, de EP waarmee de band zich knallend de muziekwereld inschreven. Letterlijk want met harde drumklanken en scherpe gitaren begint het nummer waarna in een semi akoestische setting de eerste vocalen klinken. De track bevat een zeer fijne gitaarsolo en is ondanks de hevigheid niet eens zo heel duister. Dit in tegenstelling tot het intro gebaste “Inside” dat volgt. De zware bass blijft het hele nummer tillen. “Living Less” had zomaar een rock hit kunnen worden, fijn gitaar ritme, stevige drums en prima stukje bass werk. Toen al stond Sander zijn mannetje en is zijn stem in die jaren erna alleen maar sterker en beter geworden. Het nummer “The Alice Inn” sloot de EP af. Een nummer dat ook weer alles bevatte wat de band in zich had. Het klinkt zo compleet en zo juist, nog steeds zelfs!

“The Winter Years EP” volgt, met het intro “The Winter Years” wat stormachtig begint waarna “Let The War Begin” volgt. De EP kwam uit in 2006 en liet een goede stap voorwaarts van de band zien. Voor de studio zang werd Matty Pritchard bij de band getrokken waardoor er een nieuwe wind door de kamer blies. Dit is wel even wennen als je hem zo snel achter elkaar hoort. Gelukkig bleven de onderdelen zoals scherpe gitaren en meesterlijke solo’s natuurlijk wel recht overeind staan. Het nummer “Gone” volgt en is wellicht een goed voorbeeld dat de band inmiddels veel geleerd heeft want door de bijna vrolijke stem klinkt het nummer een beetje off track maar ach, we hebben het hier over acht jaar geleden. Gelukkig knalt “Hellbent” weer als vanouds en ook op deze EP sluit het meesterwerk hem af. “Summer Requiem” is een prachtig staaltje muziekwerk. Een klank als gotisch, met een mix van episch. De afsluitende drie nummers zijn live opnames. “No. 7” en “The Alice Inn” live uit Bibelot Dordrecht. “In Solitary Confinement” als rehearsal room opname. Een fijne toevoeging en herinnering van de band die op 16 november nog een showtje gaat geven in de Willemeen te Arnhem. En zo staat er toch echt een  punt achter The Saturnine.

 

Facebook
Bandcamp

Previous post

Review: Standup 69 EP

Next post

Review: Qeaux Qeaux Joans – The Ritual

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.