Persbericht

Review: Avantasia – Moonglow

Vertel je Valentijn dat haar/zijn cadeautje een dag later komt want op 15 februari verschijnt het album Moonglow van Avantasia. Een album voor passievolle samenwerkingen tussen mastermind Tobias Sammet en o.a Geoff Tate, Ronnie Atkins, Michael Kiske, Jørn Lande, Eric Martin en Bob Catley. 10 prachtige nieuwe nummers en 1 cover (sorry), vallen dan op je deurmat, kunnen gespeeld worden op je platenspeler of staan klaar in je streamingsapp.

Zo, de intro ook weer achter de rug, tijd om deze langspeler, die iets meer dan een uur van je tijd zal beheersen, eens onder de loep te nemen. Want Tobias weet elk album wel te voorzien van wat specials. En ook deze keer begint dat al voordat je de plaat aanzet, want wat een geweldig mooi artwork is er ditmaal weer afgeleverd. Een kunstwerk gemaakt door Alexander Jansson, sprookachtig, nachtmerries, vol rijke details. Neem het gewoon even in je op voordat je de poorten naar het album opent, ik weet het, je kan niet wachten van de spanning, maar doe het toch maar even.

Ok let’s go, “Ghost in the Moon” opent de plaat meteen met bijna tien minute aan pure power. Je ligt pas net in bed, hebt je ogen bijna dicht maar de dromen beginnen al langzaam uit je brein naar boven te borrelen. Het wordt een zware nacht, maar je kan het aan. En net voor het eind van de track heeft de nachtmerrie je te pakken en sleurt je in de staart van het nummer mee de nacht in. You ready for this? Voor diegene die Tobias’ stem nog altijd niet trekken, zet de plaat maar weer af, je zal hem nog veel meer gaan horen!

“Book of Shallows” opening raakt je meteen met de juiste klappen op het drumstel. Het uptempo nummer worden de eerste stemmen geïntroduceerd op de plaat. Hansi, Ronnie, Jørn en Mille overtreffen je stoutste dromen. De diversiteit in de stemklanken is heerlijk wat zorgt dat deze track vliegensvlug voorbijkomt. Drummer Felix Bohnke moet zich maar kort even inhouden voordat hij weer mag doorpakken want de break in het nummer is in een ademteug al voorbij. De nachtmerrie sleurt je mee de holst van de nacht in.

De magische stem van Candice Night neemt je mee de titeltrack van het album in. Deze regelrechte single is kwam vorige week uit in voorbereiding op de release. Het is zelfs een beetje radiovriendelijk met slechts vierminuten als speelduur. Een vrolijk klinkende track waarbij de stemmen van Candice en Tobias elkaar aanvullen als twee gebroken harten die elkaar terugvinden. Het is een bijzonder duet waarbij ook de gitaar van Sascha (Paeth) een plekje weet te vinden om de harten te vullen met pure liefde.

Maar het zou natuurlijk geen Avantasia plaat zijn als er enkel radiovriendelijke tracks op zouden staan. We moeten natuurlijk wel de diepte in, de kwaliteit en rijke kleuren en geuren opsnuiven. “The Raven Child” doet dit, alles, het is gewoon alles. Alles want met meer dan elf minuten op de teller hoor je naast de bedenker ook Kürsch en Lande die je meenemen in dit sprookje. De nachtmerrie krijgt vorm en gooit je van links naar rechts, van de bergtoppen naar de donkere kieren in de zee.  Sluit je ogen, in slaap vallen lukt toch niet, en geniet mee van de warme, koude, kille, omarmende klanken.

Tot rust gekomen? Genoten? Mooi, tijd om een “Starlight” rollercoaster in te stappen! Atkins en Sammet sleuren je mee naar boven maar het rad draait te snel. Niet misselijk worden hoor! Je rolt door je bed heen en weet je geen houvast te vinden. Het nummer is zo episch snel dat je erna even moet (mag) bijkomen in “Invincible” met Geoff Tate. Twee nummers die samen net zo lang duren als de volgende track. Maar ok, je zweeft door de sterren heen en ben nog een beetje op adem aan het komen van de vorige track. Tijd om een traantje te laten door het prachtige uitzicht maar ook omdat het je jezelf zo klein waant in dit grote universum.

En met een diepe bass word je plots wakker in je droom, en hoor je “Alchemy”. Sterren zweven nog om je heen, dreigende muziek sterkt aan en alsof de omgeving even implodeert start het nummer luid en duidelijk. Dat er op dit album geen “zwakke” broeders staan mag duidelijk zijn, maar dit nummer springt er dan ook niet meteen boven de rest uit. Het is voor mij slechts een opmaat naar de volgende track die ik meteen even bestempel als “favoriet, part1”. “The Piper at the Gates of Dawn” heeft net zoals de vierde track op de plaat namelijk alles in zich. Maar dan iets compacter. Op deze track zijn Atkins, Lande, Martin, Catley en Tate te horen. Een zeer volle track maar desondanks weet iedereen zijn plekje te claimen. Met een stevige drukkende band erachter geeft het nummer veel kracht mee. Zet dus zeker je speakers even op 11 als het einde nadert. Het brengt een extra dimensie met zich mee.

Wie weet nog dat dit allemaal plaats vindt tijdens je dromen?

Nog maar even blijven slapen want wanneer “Lavender” begint weet je dat met deze een pareltje klaarligt. Catley en Tobias maken dit werk tot een klein meesterwerkje in het geheel. Waarom? Omdat het je weemoed laat krijgen naar de eerste twee platen, de opera series. Het geeft dat gevoel, het gevoel van perfectie. Gitaar aanslagen op de juiste plek, drums die er zijn maar niet je omverblazen en de keys die de maximale symfonische krachten eruit persen. Het is als een slotstuk tijdens een Broadway musical. Nog een keer samen zingen, nog een keer samen energie opbouwen naar het prachtige einde. Naar…. Dat je weer wakker gaat worden. De nachtmerrie die een droom bleek te zijn laat je los op het einde van dit nummer maar wanneer je wakker wordt heb je geen idee of het een droom was of het je echt is overkomen.

En zo nemen we afscheid met een “Requiem for a Dream”. Het laatste stukje muziek op de langspeler waar Michael Kiske de ode laat weerklinken. Kerkgezang vult de woonkamer/auto/je oordopjes, als het nummer begint. Maar al snel wordt het tempo opgevoerd en waan je je nog een keer in de beleving van zojuist. Het laat je nog niet helemaal los, Kiske en Tobias, een top koppel! Zes minuten pure magie, genieten van deze bijzonder mooie plaat. Alles maar dan ook alles klopt van de eerste minuut tot de …. Oh wacht.

Dat zou je zeggen want na dit pracht stuk wordt er nog een track op de playlist voorzien, namelijk de cover “Maniac”. Wat deze track op de plaat doet mag Joost weten, maar voor mij verdween hij na het eerste schrikmoment meteen uit de playlist. Maar ok, positief, enkel positief over dit album!

Heb je je pre-order al geplaatst? Ben je de singles al gaan luisteren? Mooi zo! Nu wachten voor je deur alsof je Scott Pilgrim bent op je pakketje. En vergeet niet, zoals ik al ruim duizend woorden geleden zei; ga eerst genieten van de verpakking. Neem het artwork in je op, pak een hoofdtelefoon en laat niemand je het komende uur storen!

Previous post

Review: CUDA - Cornwölf

Next post

Persbericht: Mountain Eye brengt met album ‘Roads Uncharted’ alternative metal terug naar Nederland

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.