Reviews

Review: MaYaN – Dhyana

De tijd vliegt voorbij, ruim acht jaar geleden stond de band aan de vooravond van hun debuutplaat en nu, zijn ze alweer bij plaat nummer drie. Zeker geen snelle schrijvers maar dat krijg je met z’n drukbezette crew want ook voor Dhyana is de band weer divers samengesteld. Er zijn wat kleine verschuivingen geweest in de live en album bezetting maar dat zal de pret niet drukken. Zo is onder andere George Oosthoek toegevoegd aan de live bezetting en heeft Henning Basse besloten een stapje terug te doen waardoor Adam Denlinger wordt ingevlogen als vervanger voor de clean vocals. Op de gitaar is het helemaal los gegaan want naast Frank Schiphorst staat of Merel Bechtold op de planken maar zijn niemand minder dan fan favorieten Arjan Rijnen of Jord Otto als backup genoteerd. De band wordt er alleen maar krachtiger van want door de diversiteit kunnen ze vaker en meer optreden en zullen fans minder lang hoeven te wachten om deze podiumbeesten aan het werk te zien.

Ok terug naar de nieuwe plaat want daar gaat de review over natuurlijk, na vier jaar is het dan zover, eindelijk een opvolger van het succesvolle Antagonise. Het vervolg is Dhyana genoemd en bevat elf nummers die vol zitten met details die je na de eerste keer beluisteren ervan echt nog niet gaat horen. Deze plaat moet net zoals vele Epica en MaYaN platen je gehoor inkruipen en zal je voorlopig ook niet meer loslaten. Maar goed ook want deze plaat is via crowdfunding tot stand gekomen en de beloftes die gedaan zijn aan de backers moesten wel ingelost worden maar dat wordt ruimschoots gedaan. Voor de lucky few werd er ook nog een EP uitgebracht genaamd Undercurrent, waar al een voorproefje te horen was van de langspeler. De crowdfunding was nodig om onder andere het orkest te betalen, iets dat zich dubbel en dwars uitbetaald op de plaat want het geeft een geweldige extra kracht mee.

Als je Dhyana aanzet begint het met een opening zoals je hem mag verwachten, “The Rhythmn of Freedom”, een eerste track waardoor de band het podium op kan lopen, het eerste applaus in ontvangst kan nemen en dan beginnen met de stevige gitaarpartijen, drums en synths. Na een ruime minuut komen de grunts erbij en wordt het laag voor laag opgebouwd. De stevige track duurt ruim zeven minuten en kent dan ook meteen alle ingrediënten. De mannelijke clean vocals sluiten aan en wordt weer gezongen in duet stijl zoals we op de eerdere platen hoorde gewisseld. Tijd om te headbangen is er natuurlijk ook, want de haren moeten wel goed door de lucht zwieren. En dan op de helft komen de backing vocalen erin waardoor ook zij een introductie op de plaat kennen. En nee, de gitaar solo ontbreekt natuurlijk ook niet, voor ieder wat wils.
Of dat een herhaling is van zetten? Ja hoor, maar who cares want deze opener mag er gewoon wezen en laat de nieuwe en huidige fans meteen horen wat ze mogen verwachten.

Snel door met de “Tornado of Thoughts”, welke ook in een hoog tempo wordt ingezet en nog sneller door gaat na de twintig seconde “intro”. Stevig, stevig en nog een stevig, dat is deze plaat zeker geworden. Dat er wat energie uit moest is wel duidelijk, mede een reden waarom dat deze band bestaat. Waar zijn voorganger nog eigenlijk voornamelijk de twee mannelijke vocalen centraal zette wordt hier ook Marcela’s stem meer naar de voorgrond geplaatst, iets dat nergens vervelend wordt, druk een beetje maar niet irritant. Daar staat MaYaN ook wel bekend om, de balans in de band is uitmuntend.

Door naar een ijzersterke, maar te lange, single. “Saints Don’t Die” is zo ongelooflijk geschikt om een single te zijn maar als hij de zeven minuten aan tikt is dat gewoon quasi onmogelijk. Het nummer swingt, het nummer gaat nergens een grens over en is gewoon stevig maar dat is dan ook alles. De clean vocalen zijn heerlijk om naar te luisteren en worden goed ondersteund door de muzikale krachten. Het nummer wordt nog beter wanneer ook Marcela en Laura zich gaan bemoeien en zowel de cleans als de opera stemmen toevoegen in het geheel. Het is een totaalpakketje, dat echt ingekort moet worden en een single hit kan worden. Dat de band kortere nummers kan maken blijkt want de titeltrack van de plaat is namelijk al reeds uitgebracht. Een gewaagde zet want wie deze prachtige ballade hoort en de band niet kent, komt van een koude kermis thuis zodra ze een liveshow zien of de plaat horen. Het valt totaal uit de toon maar doordat “wij” weten dat zowel Marcela als Laura de meest geweldige stemmen hebben en weten wat ze kunnen valt de track als een puzzel in elkaar.

Maar we kwamen om metal te horen dus door met “Rebirth from Despair”, de track die het meest is afgespeeld in mijn afspeellijst de afgelopen weken. De track vult met een krachtig orkest en koor de gehele ruimte. Dit is hoe ik MaYaN het liefst hoor, het geweld dat flink doorgehaald wordt en ze gebruik maken van hun maximale capaciteiten als tribe. Iedereen weet een plekje te claimen en te krijgen in de track. Maar misschien werd ik nog wel het meest getriggerd, ja sorry alweer, door de stem van Marcela. Zij gebruikt hem, op onder andere deze track, zoals we gewend waren van haar bij Stream of Passion en dat laat mijn hart wel weer sneller kloppen. Ook het beest dat Ariën van Weesenbeek heet slaat op deze track er aardig op los en met de ondersteunende snelle gitaren is het een tempo hoog en zorgt dat je het gaspedaal nog net iets meer indrukt. “Vergeet” ik nog even de powergrunts te benoemen van George…maar damned die man.. buitenaards!

Viooltjes strijken de intro bij elkaar van “The Power Process”, het koor mag weer aan het werk en als dit alles gedaan is mogen we weer genieten van kabbelend beekje dat MaYaN je bied om even tot rust te komen na al het geweld. Maar het is slechts voor even want nog voor de helft is aangebroken wordt de energie verhoogd en is het genieten tot in de trompet details van deze track. Er moet altijd een track de langste speelduur hebben, dit keer niet over de tien minuten heen maar met een kleine negen minuten doet “The Illusory Self” lekker mee. Dat de track een beetje doet denken aan Epica mag je niet verbazen, wetende dat veel ook uit de pen komt van Epica leden. Wil je iemand overtuigen van de passie en perfectie die MaYaN heeft, de brede kunst voor detail en kunde van de diverse vocalisten op de plaat, zet even deze track voor ze op. De gehele negen minuten zal ze niet vervelen en daarna zijn ze zeker verkocht.

Break momentje op de plaat is “Satori”. Mooi, Episch, Orchestraal, Opera. Niets aan toe te voegen.

**Meer MaYaN..check hier de foto’s**

“Maya” volgt en met nog maar zeventien minuten te gaan is ook bij mij de tijd omgevlogen. George grunt lekker in het begin van de plaat en ook de gitaren laten je weer energie rondpompen in je bloed. Het is niet de beste track van de plaat maar doet wel lekker mee in het geheel. Door met “The Flaming Rage of God”, eentje die ook prima op een Epica plaat had kunnen staan, maar beter tot zijn recht komt als voorlaatste track op Dhyana. De vijf minuten worden heerlijk gevuld en met catchy riffs en koortjes blijft het nummer lang in je hoofd hangen. Ook je hoofd kan lekker mee knikken op het ritme en grijpt je gewoon goed vast. Soms hoeft de symfonische metal niet te ingewikkeld zijn, ook al is ook hier weer een goed gehoor belangrijk voor de diepte in de details. Als afsluiter klinkt een vrolijk toontje wanneer “Set me Free” af tikt. Orchestrale perfectie. De partijen zitten zo goed in elkaar dat iedere noot de juiste plek raakt en wanneer de theatrale vocalen zich toevoegen is het spel wel compleet. Wanneer de break van de plaat erin kickt en drums tempo houden is het even heel hard genieten van de instrumentale partij die gespeeld wordt. Deze afsluiter mag er wezen, het laat je met een voldaan gevoel de plaat nog eens opzetten, of afzetten.
Zelfs de laatste noten laten het geheel als een afsluiter klinken.

MaYaN is terug, terug van weggeweest, verbeterd en vernieuwd recept maar met dezelfde smaak. Herkenbaar en vertrouwd maar nu nog beter. Het is al laat mensen, maar Dhyana komt 21 september uit, koop die plaat als je de band nog niet gesteund had in de crowdfunding en anders, valt hij vanzelf op je deurmat. Wil je de band live zien? Dat kan want de 22ste wordt een release party gehouden in de Helling te Utrecht, een dag eerder in home town Reuver (De Schakel) en de zondag (23ste) wordt in het Belgische Chapelle-lez-Herlaimont dat geheel nog eens dunnetjes over gedaan. Koop dus nu je tickets, koop nu de plaat en kom gezellig naar Reuver af om een feestje te vieren!

Liked it? Take a second to support MCSharQ on Patreon!
Previous post

SharQ Talk Sessions #20: George Dylan

Next post

Persbericht: Joia kondigt theatertour ‘Zacht’ en nieuwe single ‘Pretty Things’ aan 

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.