Reviews

Review: Ruins of Elysium – Seeds of Chaos and Serenity

Wouw, deze plaat lag ook al weer een maand in mijn inbox. Ruins of Elysium bracht na hun EP Daphne de langspeler Seeds of Chaos and Serenity uit. Een 75 minuten durende epische vertelling. De Symfonische metal band weet me te verbazen, helaas is de kwaliteit wat aan de lagere kant maar zodra je daar doorheen weet te luisteren blijft een zeer sterke plaat over. Af en toe wankelt de plaat, maar valt nooit om.

Zo zijn de eerste zes nummers niet volledig los staand van elkaar maar bieden eigenlijk een gewenningstijd voor het eigenlijke stuk. Met stevige metal klanken, symfonische chaos en een all over the place zanger is het letterlijk onnavolgbaar op bepaalde vlakken. Maar ach, het is ze vergeven, als het slotstuk maar goed is.

Met “Crystal” wordt het eerste sprookjesachtige begin gegeven aan het vijfdelige slotstuk. Een droom(vlucht) wordt genomen, met prachtig harp klanken waan je je al snel mee in het verhaal. Een van de sterkte kanten destijds bij Aina ook. Wanneer het nummer dan echt begint lijkt de structuur ook een beetje te verdwijnen. De meerlagigheid vergaat de band niet altijd zo goed af. Beetje jammer want het kan echt heel erg mooi wezen.

Op naar de tweede arc dan maar, “Black Moon”, een ruimte achtige omgeving, een sprookjesbos, zo stel ik het me dan voor. Frisse kleuren achter een maan door de bomen schijnt. Een Black Moon natuurlijk, maar de vijf minuten vliegen voorbij, of kwam dat omdat ik even wat anders ging doen en terug “wakker schrok” wanneer er vrouwenstemmen klinken en we al midden in deel 3 zijn beland. “Infinity” duurt lang, maar heeft wellicht wel de beste en minst spannende gitaarpartijen ooit geschreven. Weet niet wie de vrolijke vocaal is, maar het is oor pijnlijk slecht. Zeer spijtig.

Door met “Dreams”, waar we rond het midden het mooiste stukje van de plaat horen. Even lijkt alles op de juiste plek te vallen en is het dromerige ook even genieten. De koren zingen als engelen, de violen klinken en de tenor weet een niet onaangenaam slecht te zingen. Al lijkt het hier en daar op een zeer slechte vertelling.

Snel door naar het afsluitende stuk, “Stars”, waar je nog tien minuten mag genieten van het project. Ruins of Elysium’s werk lijkt in dit slot stuk pas te beginnen. Steeds meer elementen komen op de juiste plek terug, de symfonie heeft in het afgelopen uur juist zoveel vorm gekregen dat het slotstuk past. Het klinkt wat warrig, net zoals de plaat, maar het laatste stukje is eindelijk compleet. Als ze enkel dit nummer hadden uitgebracht miste je de aanloop maar niet de tenenkrommende slechte nummers. Nog altijd moet je door de iets mindere kwaliteit heen trekken maar ach, dat vergeef je ze al snel. Dit klinkt echt best wel heel prima.

Wouw, dit album verdiend echt zoveel beter, maar de band verdiend ook een set betere tools want dat ze het in zich hebben staat wel vast. Probeer het eens zou ik zeggen, zet het niet meteen af omdat je beter hebt gehoord, maar duik er even dieper in.
Het album Seeds of Chaos and Serenity is vanaf nu verkrijgbaar via de bekende steamingswegen. Of luister hem hieronder.

Previous post

SharQ Bite: Fireforce - Annihiliate the Evil

Next post

Review: SOiL - Scream: The Essentials

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.